Özbil Tunçelli

Balıkların Yasal Avlanabilir Boy Ölçüleri

2012-01-23T16:29:00.003+02:00

GIDA TARIM VE HAYVANCILIK BAKANIĞI'NDAN

http://www.tarimyayin.gov.tr/default.asp?hid=230

BALIKLARIN YASAL AVLANABİLİR BOY ÖLÇÜLERİ AFİŞ OLDU
20.01.2012

Yasal sınırların altında yapılan balık avının önüne geçebilmek için harekete geçen Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı hem avcıları hem de tüketiciyi bilinçlendirecek. Denetim sürecine vatandaşı da dahil edecek olan uygulama sayesinde tüketicinin tezgahlardaki küçük balığı alması önlenirken, av yasağına aykırı şekilde tezgaha balık koyanlar ihbar edilecek. Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı, balıkların yasal avlanabilir boy ölçüleri afiş haline getirilerek dağıtılmaya başladı. Afişte avlanması yasak (koruma altında) balıklara da yer verildi. Kamuoyundaki bilgi kirliliğini önlemek ve farkındalığı arttırmak amacıyla hazırlanan afişler ile balıkların yasal avlanılabilir asgari boy ölçüleri toplumun tüm kesimlerine anlatılacak.
TEZGÂHTA YAVRU BALIK GÖRÜRSENİZ İHBAR EDİN
Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Eğitim Yayım ve Yayınlar Dairesi Başkanlığı tarafından hazırlanan afiş ilgili kooperatiflere, birliklere, hallere, büyük teknelere hatta satış yapılan yerlere dağıtılacak ve afişlerin asılması mecburi hale getirilecek. “Daha küçüğünü avlamayalım, satmayalım, almayalım” sloganıyla hazırlanan afişlerde 174 Alo Gıda, 158 Alo Sahil Güvenlik, 156 Alo Jandarma ihbar telefonlarını da yer verilerek denetimlere vatandaşların aktif olarak katılımlarının sağlanması hedeflendi. Afişlerde “Daha küçüğünü avlayanlar ve satanlar hakkında 1380 sayılı su ürünleri kanunu gereği ürünlerine el konulur ve para cezası uygulanır” uyarısı da yer alıyor.
“ÇEVREYİ KORUMAK HEPİMİZİN GÖREVİ”
“Çevreyi ve kaynakları korumak hepimizin görevi diyen” Balıkçılık ve Su ürünleri Genel Müdürü Dr. Durali Koçak, Bakanlık olarak kaynakları korumak için aldıkları tedbirlerin arttırılarak devam edeceğini söyledi. Koçak, kaynakların kullanımında Bakanlık olarak felsefelerinin sürdürülebilirlik olduğuna işaret ederek koruma ve kullanım dengesinin sağlanmasını amaçladıklarını söyledi.
"DENETİM SÜRECİNE VATANDAŞI DA DAHİL EDECEĞİZ"
Uyguladıkları av yasaklarına dikkat çeken Koçak şöyle konuştu: “Su ürünleri avcılığına ilişkin, yer, zaman, boy, tür, mesafe, derinlik, avlanma araç ve gereçleri ile ilgili av yasakları uyguluyoruz. Balığın biyolojisinde boyu, yaşı gibi unsurlar bizim için önemli. Her canlıya en az bir sefer yavrulayabilme şansı vermek istiyoruz. Böylece hayati sürdürülebirliği sağlamak istiyoruz.” Balıkçılık ve Su ürünleri Genel Müdürü Dr. Durali Koçak hazırladıkları afiş ile avcıları ve tüketicileri bilinçlendirmek ve denetime vatandaşı da dahil etmek istediklerini belirterek “Gelecek kuşaklar için balık varlığımızı muhafaza etmemiz lazım. Bunun için hepimize görevler düşüyor. Bilinçli avcılara ve tüketicilere ihtiyacımız var. Kooperatifler, birlikler, haller büyük tekneler hatta satış yapılan yerlere de bu afişlerin asılmasını mecbur tutacağız. Hatta ilkokullara da asarak çocuklarımızı bu konuda bilinçlendireceğiz” dedi.
Deniz Balıkları Yasal Avlanabilir Asgari Boy Ölçüleri
Hamsi 9 cm
Barbunya 13 cm
Lüfer 20 cm
Kalkan 40 cm
Lagos 45 cm
Tekir 11 cm
İstavrit 13 cm
Palamut 25 cm
Sardalya 11 cm
Mezgit 13 cm
Bakalyaro 25 cm
Kılıçbalığı 125 cm
Tatlısu Balıkları Yasal Avlanabilir Asgari Boy Ölçüleri
Tatlısu Levreği 18 cm
Alabalık 25 cm
Karabalık 35 cm
Yılanbalığı 50 cm
Siraz 20 cm
Kadife 26 cm
Sazan 40 cm
Yayın 90 cm
Tatlısu Kefali 20 cm
Sudak 26 cm
Turna 40 cm
Avlanması Yasak Türler (Gelecekte de var olmak istiyorum)
Deniz Atı
Deniz Kaplumbağası
Deniz Alası
Büyük Camgöz
Fok
Yunus
Mersin Balığı

İdeal Gıda Piramidi ve Riskler-Toprakana

2012-01-23T14:50:00.001+02:00

http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/409434_307595479286933_247579281955220_821991_1620228110_n.jpg

GIDA GÜVENLİĞİNE KÜRESEL SALDIRI-BESLENME BÜLTENİ

2012-01-11T09:04:00.001+02:00

GIDA GÜVENLİĞİNE KÜRESEL SALDIRI

Türkiye'nin GDO'lu 13 mısır türüne izin vermesiyle başlayan tartışma büyüyor. İşte bu tartışmaya katkı sunacak "GDO’yla Amerika’yı yeniden keşfetmenin Türkiye’de yol açacağı belâlara dâir ciddi uyarılar" alt başlıklı makale. Makale Massachusetts Institute of Technology'nin Dergisi The Thistle'de, "Continuing the Green Revolution: The corporate assault on the security of the global food supply" başlığıyla yayınlanmış makalenin çevirisidir.

Son on yılda, büyük şirketlerin hâkim olduğu ana akım medya, skandal raporlama konusunda giderek uzmanlaştı. Ancak belirli tipteki skandallar dikkate alındı. Büyük şirketlerin çıkarlarına dokunmayan skandallar bunlar. Tüm zamanların en büyük skandalı olmaya aday bir skandal var ki, çok az sayıda medyanın dikkatini çekiyor: Yiyeceklerimiz, çevremiz ve elimizdeki türlerimize çaktırmadan yapılan genetik değişiklikler.

Bu skandaldan, en aşağılık şekliyle büyük şirket totalitarizmi kokusu geliyor. Bu durum, genellikle batılı bürokratların alaya alarak üçüncü dünya ülkelerinde atfettikleri yolsuzlukları da aşan düzenli yolsuzluk ve beceriksizlikleri ortaya koymuştur. Gıdalarımız ve çevremizin genetik olarak dönüştürülmesinin, önceden tahmin edilemeyen, geri dönüşü olmayan ve bu gezegen üzerindeki türlerin tüm gelecek nesillere etkileyecek sonuçları olacaktır. Çeşitli nedenlerden dolayı olsa da, büyük medya bu dönüşümle ilgili olarak bir araya gelip sessiz kalmıştır.

Amerikalıların çoğu bunun farkında olmamasına rağmen, yenilen gıdaların %60'ından daha fazlasının genetiği değiştirilmiş. Gıdaların bu hâle gelişi sadece bir kaç yıl içerisinde gerçekleşti. Bugün, genetiği değiştirilmiş (GDO) mısır, soya fasulyesi ve kanolaya; kahvaltılık tahıllardan mısır cipsine, alkolsüz içeceklere kadar işlenmiş gıdaların pek çoğu eklendi. Hatta taze sebzelerin dahi genetiği değiştirilmiştir.

Bilim adamlarının, bir organizmanın genlerini alıp başka bir organizmanın içine yerleştirilmesiyle genetiği değiştirilmiş bitkiler oluşturulur. Tipik olarak, genler, hayvanlar, bitkiler, böcekler, bakteriler veya virüslerden alınır ve sonra geliştirilerek veya belli bir özelliği oluşturmak amacı ile bitkilere yerleştirilir. Örneğin, bilim adamları, bir domatese, bir kutup balığının anti-friz özelliklere sahip bir genini transfer etmişlerdir. Amaç, domatesi donmaya karşı daha dayanıklı hâle getirmek iken, gen transferi ile beklenmeyen yan etkiler ortaya çıktı: Domateslerde müşterilerin hoşlanmadıkları "metalik" bir tat ortaya çıkmıştı ve üstelik hemen eziliyordu.

Yakın gelecekte gıda ve çevremize yönelik daha da cesur değişiklikler yapıldığını göreceksiniz. Yakında, farkında olmayan tüketiciler, genetiği değiştirilerek yarı zamanda, tam boyutuna büyütülmüş somonları satın alacaklar. Bu yaz, genetiği değiştirilmiş böcekler, ABD'ye salınmış olacak. Böceklerin ilk topluluğunu takibini sağlayacak bir belirteçle modifiye edilmiştir. Daha sonra, GM böcekler ile birleştiğinde, böcek zararlılarının yok edebilecek, böceklerde öldürücü özellikler geliştirilecektir.

GDO'lu ürünlerdeki son gelişmeler, bilimsel ilerlemenin kaçınılmaz bir sonucu değildir. Aksine,GDO'lu ürünlerin, gıda kaynaklarımız arasına sokulmasının sadece tek bir amacı var: Bir avuç büyük çok uluslu şirketin pay sahiplerinin kârlarını daha da artırmak (Büyük medyanın iddia ettiğinin aksine, bu amaç; çoğunluğun çıkarlarına aykırıdır. Çünkü en zengin %1, milli gelirden %42; en zengin %10, %80 pay alırken, dipteki fakir %80'in milli gelirden aldığı pay, %5'ten daha azdır).

En önemli tarımsal biyoteknoloji şirketleri şunlar: Monsanto (şimdi Pharmacia'nın bir iştiraki), Syngenta (AstraZeneca ve Novartis arasında yeni bir birleşme), Aventis, Dupont ve Dow. Ve özellikle geleneksel tarımsal kimyasalları, pestisit ve herbisit olarak uzmanlaşmış bu şirketlerden özellikle ziraî kimyasallarda uzmanlaşmış olan Monsanto, Dünya Bankası'nın yardımı ile 60' ve 70'li yıllarda dünyada yeşil devrimin arkasındaki itici güç oldu.

Yeşil devrim sırasında, milyonlarca üçüncü dünya çiftçisinin, sürdürülebilir geleneksel tarım uygulamasının yerini, büyük ölçekli, güçlü yatırımlı, kimyasal gübre ve zirai ilaç etrafında oluşturulmuş endüstriyel tarım teknikleri aldı.Kimyasal tarım, gıda üretimini daha yüksek verime ulaştırmakla sonuçlanmadı; dünyadaki açlığı azaltmak için çok az şey yaptı ve refah eşitsizliğini daha da çok artırdı. Aslında yeşil devrimin etkisi, daha çok köylüleri arazilerinden, gereksiz işgücü olarak hizmet edecekleri kalabalık şehirlere sürme yönünde olmuştur.

Ayrıca yeşil devrim, kimyasal tarımın büyük yatırım ihtiyaçları nedeniyle, pek çok üçüncü dünya ülkesini borçtan felç haline gelmiş bir hâle soktu. Bugün, giderek yeşil devrimin yoksullar için bir felaket olduğu görülüyor. Bununla birlikte, zirai-kimyasal şirketler, kimyasal satışları artırmaları ve üçüncü dünya ülkelerinin gıda üretimi üzerindeki kontrollerini önemli ölçüde genişletmeleriyle büyük kârlar elde etmiştir.

Genetiği değiştirilmiş ürünlerin aynı tarımsal biyoteknoloji şirketleri tarafından takdim edilmesi, yeşil devrimin doğal bir sonucu olarak görülmelidir. Tarımsal biyoteknoloji şirketleri için, GDO'lu ürünlerde en önemli amaç; kimyasal satışlarını artırmak ve tarım üzerindeki kontrolü daha da sağlamlaştırmaktır.

Örneğin, Monsanto tarafından satılan genetiği değiştirilmiş ürünlerin üçte ikisi, özellikle, kendi kimyasal bitki öldürücüsü Roundup'a muhtaç şekilde tasarlanmıştır. Bu, çiftçilerin bitkileri için daha fazla Roundup kullanmasını sağlayarak, bitki öldürücü satışlarını artırmıştır.

GDO'lu ürünlerin bir diğer önemli özelliği de, tarımsal biyoteknoloji şirketlerinin fikri mülkiyet patentli olabilmesidir. Bu durum, tarımsal biyoteknoloji şirketlerinin tohum kullanan çiftçiler üzerinde benzeri görülmemiş bir kontrolüne neden olmaktadır. Çiftçiler binlerce yıl boyunca, en iyi tohumlarını saklayarak yeniden üretebildiler. Oysa bugün, Monsanto'nun genetiği değiştirilmiş tohumlarını satın alan çiftçilerin, bu uygulamayı sürdürmeleri yasaktır ve onların her yıl yeni tohum almaları gerekmektedir. Dahası, Kanada'da yeni bir mahkeme kararı ile ortaya koyulduğu üzere, komşu çiftliklerden çapraz tozlaşma yoluyla, ekinlerine GDO türü bulaşan çiftçiler Monsanto'ya hak bedelleri ödemek zorunda kalmışlardır.

Genetiği değiştirilmiş ürünler, büyük tarımsal biyoteknoloji şirketlerinin özel çıkarlarına hizmet ederken, şu anda tüketicilere hiçbir fayda sunmamakta ve bazı durumlarda çok önemli sağlık ve çevre riskleri oluşturmaktadır.

Monsanto, kurumsal iletişim müdürü Phil Angell: "Monsanto biyoteknolojik gıdaların güvenliğine tenezzül etmez. Bizim satış kârlarımız yeterince yüksektir. Gıda güvenliğinin sağlanması ise FDA'nın işidir."

Ancak FDA, GDO'lu ürünleri onaylamamıştır. Açıkçası, FDA böyle demiş olsa da, şirketleri piyasa öncesi güvenlik testlerini gerçekleştirmeleri yolunda teşvik etmemiştir.

StarLink fiyaskosu gibi son skandallara rağmen, Lax federal düzenlemeleri 90'lı yılların başlarından beri yerinde saymaktadır. Dahası FDA, kitlesel halk haykırışları karşısında bile, GDO'lu ürünlerin zorunlu etiketleme gerektirdiğini reddederek, biyoteknoloji endüstrisinin yanında durmaya devam etmektedir.

Bu durum, aşırı kurumsal istismarın, münferit bir olay değil, büyük resmin bir parçası olduğunu göstermektedir. Yoksulluktan çevre kirliliği kontrolüne kadar dünyada sorunların çoğu, şirketler olarak adlandırılan, büyük zalim ve sorumsuz özel kurumların eylemlerinden kaynaklanmaktadır.

GSYİH'nın neredeyse yarısı, dünyanın en büyük çok uluslu şirketlerinindir. Sıkı hiyerarşik ve diktatöryal yapısı nedeniyle, bu monolitik şahsiyetlerin eylemleri, gezegenimizin sakinlerinin demokratik kontrolü dışındadır. Daha iyi ve daha güvenli bir dünya için gerekli adım, tüm paydaşların ve demokratik kurumların, karar verme sürecine katılımının sağlanmasıyla olabilir.

Biyoteknoloji gibi teknolojilerden insanlık için faydalı bir amaca hizmet etmesini, sadece totaliter kişilerden temizlenmiş özgür bir toplumda bekleyebilirsiniz.

DÜZENLEME EFSANESİ

ABD'deki federal düzenleyici kurumlar, dünyadakiler arasında en katı olmakla ünlenmiştir. Oysa genetiği değiştirilmiş gıdalar ve hayvanlara ilişkin düzenlemelerine gelince, hakikat bu kadar uzak olunamaz. Genetik yapısı değiştirilmiş organizmalar etrafındaki gevşek düzenleme politikaları, ilk olarak baba Bush yönetimince geliştirildi ve Clinton yönetiminin endüstri yanlıları tarafından devam ettirildi.

80'lerin sonları ve 90'ların başlarında, biyoteknoloji stokları düzenleyici kurumların yeni teknolojilere yavaş onay oranları nedeniyle performansları beklentileri ölçüsünde değildi. Bush yönetimi, doğmakta olan biyoteknoloji endüstrisini teşvik etme girişimleri ve düzenlemeleri benimsedi.

Ardından 1992 yılında FDA, GDO'lu ürünlerin geleneksel üreme teknikleri ile elde edilen ürünlere "büyük ölçüde eşdeğer"(!) olduğuna hükmetti. FDA'in 1992 "eşdeğerlilik" kararına, MIT ve Harvard Üniversitesi'nden pek çok önde gelen biyolog profesörler ve FDA'in kendi içindeki bilim adamlarınca itirazlar geldi. Örneğin, 1992 yılında, FDA'nın Mikrobiyoloji Grubundan Dr Louis J. Pribyl, (açılan bir davada ortaya çıkan bir iç yazışmada) "geleneksel ıslah ve genetik mühendisliği türlerinin öngörülen etkileri arasında derin bir fark" olduğu yönünde uyarmıştır.

FDA'in "Eşdeğerlilik" kararı uyarınca, GDO'lu ürünler piyasa öncesi herhangi bir zorunlu güvenlik testini gerektirmemektedir. Tanınmış biyologlar, gıdalardaki genetik değişikliklerin en azından "gıda katkı maddeleri" ile aynı güvenlik ve gerekli toksikolojik tüm testlerden geçmesi gerektiğini savunuyorlar. Bu durum, bilinmeyen alerjenler, yeni toksinler ve beslenme içerik değişiklikleri gibi şeyler için testleri gerektirecektir. FDA ise, Biyo-teknoloji endüstrisinin yanında yer alarak, bu temel testlerin zorunlu hale getirilmesini reddetmeye devam etmektedir.

FDA aynı zamanda GDO'lu ürünlerin etiketlenerek tüketicilerin pazar yerinde seçim özgürlüğünün sağlanmasının da gerekli olmadığını düşünmektedir. FDA'in kendisi tarafından yapılan bir kamuoyu yoklaması ve diğerlerinin sonuçları, Amerikan halkının ezici bir çoğunlukla (%70-90) GDO'lu ürünlerin etiketlenmesini istediğini göstermiştir.

Bununla birlikte FDA, bu ürünlerin etiketlenmemesine karar vererek, biyoteknoloji endüstrisinin dileğini dikkate aldı. Doğal türevleri ile karıştırılan genetiği değiştirilmiş ürünlerin potansiyel zararlı sağlık etkilerinin izlenmesi, yeni teknoloji ile ilgili imkânsız durmaktadır. Buna ek olarak genetiği değiştirilmiş organizmalar hakkında düzenleme yapması beklenen FDA, USDA ve EPA gibi kurumlar, endüstri tarafından bozulmakta ve rüşvet konusu olmaktadır.

Kendi böcek ilacını üretmek üzere tasarlanmış GDO'lu mısır ve patateslerin ilaçları, başta böcek üzerinde yargı yetkisine sahip ajans EPA tarafından incelenir. Bilim adamlarının, bakteri ve virüslerden genleri aktarmalarının şartları, GDO'lu ürünlerin üzerinde yetki iddiası olan USDA tarafından düzenlenir. Bazı durumlarda, hangi federal kurumun yetkili olduğu açık değildir. Bilim adamlarının genetiği değiştirilmiş somonun, ekosistemler üzerinde büyük hasara yol açacağı korkusu, muhtemelen FDA tarafından yapacak bir ruhsatlamayla görmezlikten gelinecektir.

Çünkü genetiği değiştirilmiş balığın ekstra büyümesine neden olan hormon, bir ilaç olarak kabul edilmekte ve yargı konusu olmaktadır. Çevre çalışmaları konusunda bir deneyim olmamasına rağmen, FDA, bu balık üzerindeki yargı yetkisini, GDO'lu balık ve çevre arasındaki etkileşimi araştıran çalışmalar yapılmalı, şeklinde kullanmıştır.

GDO VE MEDYA

Ana akım medyanın kalitesi, hiçbir zaman çok iyi olmamasına rağmen, son birkaç yıl içinde daha da azalmıştır. Bu büyük oranda son zamanlarda yer alan rekor düzeydeki medya konsolidasyonlarının sonucudur. Bugün sekiz mega medya kuruluşlu, bütün medyanın yarıdan daha fazlasını kontrol etmektedir. Bu şirketlerin her biri, gazete, dergi ve yayınevleri ile birlikte, TV, kablolu yayın ve radyo istasyonlarından oluşan geniş bir diziyi kontrol etmektedir. Medyanın, büyük şirketlerin bir iş kolu olarak, öncelikli bir yer edinmesi giderek artmaktadır. Bu durum, profesyonel gazeteciliğin sıkıntıya düşmesine sebep olmuştur (Örneğin bkz Robert McChesney son kitabı "Rich Media, Poor Democracy "). Maliyetlerden tasarruf için, gazeteci sayısı azaltılmış, araştırmacı habercilikte masraflar önemli ölçüde kısılmış ya da toptan ortadan kaldırılmıştır. Güçlü kişi ya da kurumların kapsamlı soruşturma raporları kâr elde etmek için kötü addedilmiştir.

Şu anda, büyük şirketlerin halkla ilişkiler sektöründe, gazetecilere oranla daha fazla insan vardır. Sıkıştırılmış gazeteciler, kendilerini beslemek için, sık sık halkla ilişkiler firmalarının önceden paketlenmiş haberlerine başvurmaktadırlar.

Ancak büyük medya, daima iş dünyası yanlısı bir önyargı yaymak üzere tasarlanmıştır. Sık sık iddia edildiğinin aksine, medya ve haberin tüketicileri, yani genel kamuoyu, medya şirketlerinin gerçek müşterileri değildir. Bunun yerine, onlar medya kuruluşları tarafından reklâm verenlere satılan bir üründür (Örneğin bakınız, Manufacturing Consent by E. Herman and N. Chomsky). En büyük reklâm verenleri arasında, ilaç, kimya ve biyoteknoloji endüstrisi bulunmaktadır.

Müşterileri ile iyi bir çalışma ilişkisi ve bu nedenle sağlıklı bir kâr payı sağlamak için, büyük medya her zaman, en büyük reklâm verenlerini rahatsız etmemeye dikkat eder. Bu, onların haberlerinde yansıtılır. Monsanto ve genel olarak biyoteknoloji endüstrisi şirketleri, müşterilerine GDO'lu ürünlerle ilgili haberler vermede kendi nüfuzunu kullanırken oldukça saldırgan davranmışlardır.

1997 yılında, Florida, Tampa'de bulunan Fox'a ait TV istasyonundaki iki araştırmacı gazeteci, Jane Akre ve Steve Wilson, Monsanto'nun ineklerde süt üretimini artırmak için kullanılan genetiği değiştirilmiş rekombinant sığır büyüme hormonu ile ilgili bir haber hazırladılar. Hormon, Kanada ve Avrupa'da yasaklanmış olmasına rağmen, farkında olmayan milyonlarca Amerikalının rBGH tedavisi gören ineklerin sütünü içtiği ortaya koyuldu. Gazeteciler, bu durumun insanlarda kanser etkisi yaratma riskini gösteren çalışmalardan da bahsettiler. rBGH, süt ineklerinin sağlığına da olumsuz etkileri olmasına rağmen; süt içen insanlar üzerindeki etkilerini belirlemek için yeterli testlere tabi tutulmamış; bu haliyle hayvan ilacı olarak hükümet tarafından onaylanmasından söz ettiler.

Monsanto, haber-belgeselin yayınlanmasından kısa bir süre önce, haberin yeniden yazılması halinde Fox ağına verdiği reklamları durdurma tehdidinde bulundu. Akre ve Wilson, 83 temize çıkarma denemesinde başarısız görülünce sayfalar yakılarak yok edildi. Akre ve Wilson'ın kendilerinin yazdıklarını reddettikleri, içinde pek çok yalan barındıran belgeselin değiştirilmiş bir versiyonu Fox tarafından yayınlandı. Akre ve Wilson, Fox'a karşı dava açtılar ve kazandılar. Jüri, Fox'a karşı Akre'yi, neredeyse yarım milyon dolarla ödüllendirdi. Fox, şimdi karara itiraz ediyor.

TEHLİKELER

Organizmalardaki genlerin nasıl çalıştığına ilişkin bilimsel algılama henüz emekleme döneminde. Aslında, üniversitelerin biyoloji lisans programları bu alanda yeni buluşları aktarmak için sürekli değişmekte, güncellenmektedir. Ekoloji bilimsel alanda, diğer alanlara göre daha az gelişmiştir. Bu nedenle besinlerimiz ve çevremizin içerisine bırakılan GDO'ların etkileri hakkında çok az tahmin yapılabilir. Ancak, bizim cehaletimiz karşısında, bağımsız ya da hükümet sponsorluğunda GDO'lu ürünlerin ve hayvanların risklerini araştıran bilimsel çalışmalar yok denecek kadar az.

Literatürde yayınlananlar da, endüstri sponsorluğunda yapılmış kıt ve yetersiz çalışmalar.

Üstelik bunlar, düşük araştırma kaliteleri nedeniyle eleştirilmiştir. Sınırlı bilimsel algılamaya rağmen, bilim adamlarının büyük bir kısmı, GDO'lu ürünlerin, geleneksel ıslah yöntemlerine göre daha çok, daha büyük riskler taşıdığına işaret etmişlerdir. Bilim adamları genetik mühendisliğinin besinlerimiz için, daha önce yemeklerimizde hiç bulunmamış, tanınmayan proteinler ürettiklerine dikkat çekiyor.

Bu proteinler; yeni alerjenler, toksinler ve hastalıkların yanı sıra, kanser ve salgın hastalıklar için de yeni kaynaklar üretmektedir. (FDA, ABD'de çocukların yüzde sekizinin gıda alerjilerinden muzdarip ve durumun gittikçe daha da kötüleşir olduğunu kabul etmektedir). New England Journal of Medicine 1996 yılında, etiketsiz genetiği değiştirilmiş gıdaların, "belirsiz, öngörülemez ve test edilemez" oldukları yönünde uyarmıştır.

GDO'lu ürünlerin etkilerini, sanayinin desteklemediği halde bağımsız olarak araştıran ilk çalışma, 1998 yılında İskoçya'daki Rowett Araştırma Enstitüsü'ndeki bir bilim adamı, Arpad Pusztai tarafından yapıldı. O, genetiği değiştirilmiş ürünlerin memeliler üzerindeki etkilerini araştırmaktaydı. Pusztai yaptığı çalışmada sıçanları, içerisinde bitki zararlılarına direnç geliştiren bir protein bulunan genetik lektinli patatesle besledi. Aynı zamanda, kontrol grubu sıçanlarını da genetiği değiştirilmemiş patates ve lektinle besledi. Pusztai deney sonunda, GDO'lu patatesle beslenen farelerde, iç organ hasarı, beyin gelişiminde yavaşlama ve sindirim sistemi organlarında kalınlaşma tespit ederken, doğal patates ve lektinle beslenenlerin normal olduklarını keşfetti. Bu araştırmanın sonucu, sadece, yabancı gen aktarılan yiyeceklerin organ hasarına sebep olması bakımından değil, genetik mühendisliği sürecinin kendisinin hasara neden olan yan etkileri olduğunu ortaya çıkardığı için de önemlidir.

Pusztai araştırmadan sonra, ön bulguları paylaşmak için İngiliz televizyonuna çıktı. Bu sonuçların açıklanması, İngiltere'de GDO'lu gıdalara karşı kamu itirazı yarattı. Araştırmanın yapıldığı Rowett Enstitüsü'nün müdürü, Pusztai'nin araştırmasının varlığını inkâr eden bir cevap verdi. Arkasından Pusztai'nin araştırmasını yok etti. Ayrıca enstitüdeki benzer araştırma projelerini de yürürlükten kaldırdı.

Monsanto'nun, Pusztai televizyona çıkmadan önce Rowett Enstitüsü'ne 224 bin dolar araştırma bursu verdiği ortaya çıktı. Pusztai'nin araştırmasınının varlığını İngiliz tıp dergisi Lancet'te yayınlanan hakemli bir makalenin varlığı ispatlamıştır. O tarihten sonra, 24 uluslararası uzmanın Pusztai'nin verilerinin kaliteli ve ileri araştırmalar için bir temel olarak hizmet etmesi gerektiğini ilan ettiler. Bununla birlikte, "Genetiği Değiştirilmiş Gıda, Tüketiciler İçin Bir Self-Savunma Kılavuzu" kitabının yazarı Ben Lilliston'a göre, ABD veya İngiltere'de, GDO'lu gıdaların memelilere etkilerini araştıran çalışmalar, bağımsız ya da hükümet sponsorluğunda yapılmamaktadır.

GDO'lu ürünlerin çevre için önemli tehlikeler oluşturması, gıda arzımızı da tehlikeye sokabileceğine kanıt oluşturmaktadır. Örneğin, özellikle ot zararlılarına dayanacak şekilde tasarlanmış GDO'lu ürünlerin, çapraz tozlaşma yoluyla dirençlerinin yabancı otlara da geçebileceği keşfedildi. Bu tür "süper yabani otların" yaygınlaşması, modern ot zararlılarıyla mücadelenin etkinliğini yok edecektir.

ÇİFTÇİLERİN KONTRATLA BAĞLANMASI

Monsanto, fikri mülkiyetini güçlendirmek için, Stalin ve Latin Amerikalı diktatörlerin sindirme uygulamalarına başvurarak, standart teknikler geliştirmiştir. Monsanto tohumlarını satın alan çiftçilerin, tohum saklamayacakları ve tohumları satın aldıktan sonraki üç yıllık sürede Monsanto'nun bitkilerinden örnek alma hakkını vereceklerini taahhüt eden "Teknoloji Kullanım Sözleşmesi"ni imzalamaları gerekmektedir.

Monsanto'nun, önceki yıl içinde kendisinden tohum satın alan çiftçilerin bitkileri üzerinde rastgele DNA testleri yapma hakkı da vardır. Monsanto, bu haklarını takip için, tam zamanlı Pinkerton dedektifleri ve emekli Kanada Atlı Polislerini işe aldı.

1999'da Washington Post'ta yayınlanan bir makaleye göre, Monsanto ücretsiz bir telefon hattı kurararak "bahşiş hattı" oluşturdu. Böylece tohum sakladığından şüphelenilen çiftçileri yakalattı. Dahası, hasat sezonunda, Monsanto, görünürde, "eğitim" amacıyla kurulmuş radyosundan tohum saklarken yakalanan çiftçilerin isimlerini listeleyerek verdi.

Tohum sakladığını itiraf eden bir çiftçi, Monsanto'yla anlaşmaya vararak 35 bin dolar ödeme ve "şirketi eleştirmeyi yasaklayan bir anlaşma imzalamaya" razı oldu. Monsanto tohum saklayan çiftçilere ABD ve Kanada'da binlerce dava açtı ya da tehdit etti. Monsanto kendisiyle asla kontrat yapmayan çiftçileri de topraklarından sürdürmüştür.

Monsanto, Kanada'da Mart ayının sonlarına doğru (2001), Percy Schmeiser adlı 70 yaşındaki, beşinci nesil çiftçiye karşı emsal bir davayı kazandı. Çünkü 1998 yılında, Monsanto, Schmeiser'ın kanola bitkisini incelemiş ve patentli ot zararlısına karşı dirençli varyant testi pozitif bulunmuştu. Esasen Schmeiser, Monsanto'dan tohum satın almamış, uzun yıllar boyunca kendi tohumunu ekmişti. Buna rağmen, komşu çiftlikteki GDO'lu kanolalar tozlaşmayla kendi ekinine bulaşmıştı. Bundan ekinlerinin zarar gördüğünü ileri süren çiftçi mahkemeye gitti. Washington Post'ta yazılan makaleye (30 Mart) göre mahkeme, kasıtlı olarak GDO'lu kanola ekmemiş olsa dahi zarardan Schmeiser'ı yükümlü tutmuştur.

Çünkü yürürlükteki kanun, çiftçilerin, komşu çiftlikteki GDO'lu ekinlerden etkilenmeleri halinde patentli ürünlere karşı patent hakkı ödemelerini düzenlemektedir.

DÖNER KAPI

Diyelim ki FDA tütünü bir ilaç olarak ortaya koydu. FDA'de bir süre çalışıp sonra eski tütün şirketlerine dönen yüksek düzeydeki bilim adamları, yöneticiler ve tütün sanayi lobicilerinin işlerini hakkıyla yaptıklarına inanır mısınız? Thistle (dergisi) inanmayacaktır. Ancak, iş dünyası ile federal düzenleyici kurumlar arasında bir döner kapı sistemi vardır. İşte birkaç örnek:

GDO'lu ürünlerle ilgili onay ve etiketleme politikasının kritik döneminde FDA'de üst karar verici mercilerden biri Michael Taylor'dı. Kendisinin hukuk bürosu daha önce önemli müşterileri olarak Monsanto ve onun iştiraki Searle King & Spaulding ile çalıştı. O, FDA'dan ayrıldıktan sonra bir kez daha King & Spaulding çalışmak için geri döndü. Şimdilerde o, Monsanto Şirketinin, Washington DC ofisinin başındadır.

Clinton yönetimi sırasında FDA'da, Monsanto'nun genetiği değiştirilmiş rekombinant Bovine Büyüme Hormonu (rBGH) onaylanmıştır. Onaylayanlar arasında FDA'deki üst düzey bilim insanlarından, önceden Monsanto'nun araştırmacısı olarak çalışmış Susan Sechen ve Margaret Miller de vardır. FDA tartışmalı büyüme hormonunu onaylamıştır. Bu hormon kanser riskini artırdığına inanıldığı için Avrupa ve Kanada'da yasaklıdır.

Michael (Mickey) Kantor: ABD Ticaret Bakanlığı eski sekreteri ve eski ABD ticarî temsilcisi; hâlen Monsanto Şirketi yönetim kurulu üyesidir...

William D. Ruckelshaus: EPA eski baş yöneticisi, Monsanto Şirketi yönetim kurulu üyesi.

Lidia Watrud: Monsanto'nun eski mikrobiyal biyoteknoloji araştırmacısı; hâlen, EPA çevresel etkiler laboratuarında çalışıyor.

Monsanto ve yeni Bush yönetimi arasındaki bağlantılar çok daha sağlamdır. Baba Bush bir Monsanto avukatı olan Clarence Thomas'ı, Yargıtay'a atadı. Thomas, oğul Bush'un başkan seçilmesinde önemli bir rol oynadı.

John Ashcroft, şimdiki başsavcı, ABD Senatosuna yeniden seçilmek için çalışırken Monsanto'nun en iyi müşterisiydi. Donald Rumsfeld, şimdiki savunma sekreteri, şimdi Monsanto'ya ait olan Searle İlaç'ın başkanıydı.

Tommy Thompson, Sağlık ve İnsan Hizmetleri sekreteri, Wisconsin'da 37 milyon dolarlık bir biyoteknoloji bölgesi kurmakla, biyoteknoloji endüstrisine yardımcı oldu. O, bunun karşılığında seçim kampanyası için biyoteknoloji sektöründen 50 bin dolar aldı.

Şimdiki Tarım Bakanlığı sekreteri Ann Veneman, Monsanto'ya bağlı Calgene İlaç'ın yönetim kurulundaydı. Yakınlarda, Linda J. Fisher, eski bir Monsanto yetkilisi, EPA ikinci başkanlığına Bush tarafından aday gösterildi. O, 1995- 2000 arasında, Monsanto'nun Washington temsilcisiyd.

STARLİNK SKANDALI

GDO'lu ürünlerle ilgili mevcut düzenleyici politika yetersizliği son StarLink felaketiyle de ortaya çıkmıştır. 2000 yılı Eylül ayında, çevre ve gıda güvenliği gruplarının bir koalisyonu, bağımsız bir laboratuar olarak bilinen GEAlert'e, GDO'lu mısır kontaminasyonlarının testi için Taco Bell, taco cips örneklerini gönderdi. Bu testler Tacos'un, StarLink adında bir genetiği değiştirilmiş mısır içerdiğini gösterdi.

Bu içerik insanlarda alerjiye neden olduğu bilinen bir böcek öldürücü protein nedeniyle sadece hayvan yemi kullanımı için onaylanmıştır. Starlink, Aventis şirketi tarafından yaratılmıştır. Kısa bir süre sonra, Safeway marka taco cipslerinin Starlink ile kontamine olduğu ortaya çıktı. Kasım ayına gelindiğinde, FDA, 300'den fazla ürün zikretti. Aynı zamanda, 55 bin ton ABD mısırı Starlink pozitif testi sonucu nedeniyle Japonya tarafından geri gönderildi.

Kusurlu mısır ürünlerinin hızlı bir şekilde hatırlatılıyor olmasına rağmen, 44 kişi Starlink ile kontamine gıdalar yedikten sonra hasta olduklarını iddia etti. Döküntü, ishal, kusma, kaşıntı ve hayatı tehdit eden anafilaktik şok yaşamışlardı. 13 kişi tedavi için doktora gitti. İkisi ise mısır cipsi ve unu yedikten sonra acile gitme ihtiyacı duydu.

Starlink fiyaskosu Aventis, Kraft, Safeway, Shaw ve diğerleri için da birkaç yüz milyon dolar kayıplara yol açmıştır. Vergi mükellefleri bile tasarının parçası… Starlink ile kontamine edilmiş mısır tohumları bulunduran neredeyse 80 tohum şirketi keşfedildi. USDA, Kontamine olmuş bu tohumların ekimini önlemek için, 20 milyon dolarlık bir maliyetle satın alma yoluna gitti.

ABD'nin önde gelen organik sertifikacısı Farm Verified Organic'ten David Gould'un belirttiğine göre, "İncelemelerimiz, 2000 yılı hasadından bu yana hemen hemen tüm Amerika Birleşik devletlerindeki mısır tohumlarının genetiği en az bir ve genellikle daha fazla GDO ile kontamine olduğuna inanmak zorunda bırakmıştır. Hatta birçok organik mısırda dahi biyoteknolojik çeşitlerin izleri bulunmaktadır."

Wall Street Journal'da 5 Nisan'da yayınlanmış bir makalenin belirttiği üzere; bu endüstriyel yayılım eğilimiyle, önde gelen ABD'li doğal gıda markalarındaki "GDO bulunmaz" etiketlerinin, aslında önemli miktarda GDO'lu maddeler ile kontamine olmuş pek çok içerik demek olduğu, sadece saf bir aptal için sürpriz olacaktır.

Kaynak: Massachusetts Institute of Technology'nin Dergisi The Thistle'de, "Continuing the Green Revolution: The corporate assault on the security of the global food supply" başlığıyla yayınlanmış makalenin çevirisidir. Cilt 13, Sayı 4, Haziran/Temmuz 2001http://www.mit.edu/~thistle/v13/4/food.html#top

Bu makale Emine Sonnur Özcan tarafından Gıda Hareketi için tercüme edilmiştir.

2012-01-09T17:31:00.003+02:00

GIDALARIMIZDAKİ AFLATOKSİNLERE DİKKAT......

Aflatoksin Nedir ? Nasıl Oluşur ?(Beyazportal.com)

İnsan gıdalarında, tahıllarda, yemlerde ve her türlü kuru yiyeceklerde rutubetin artmasına ve sıcaklığa bağlı olarak, mantar türleri hızla üreyerek mikotoksin (küf zehiri) denilen zararlı bir toksin (zehir) üretirler. Bunların en önemlisi ?Aflatoksin?dir. Aflatoksinler, kuvvetli zehir ve kanserojen maddelerdir. En zehir etkili olanı hem kanser hem de gen yapısını değiştirebilen Aflatoksin B1?dir.
Küfler yiyecekler üzerinde pamuk görünümünde, bazen renkli oluşumlar yaparak ürerler. Hatta ürünün gözle görülür küf gelişmesi olmayan derin kısımlarına kadar girerler. Bu nedenle küflenmiş gıdaların, küflenmiş kısımlarının atılarak diğer kısımlarının tüketilmesi yanlıştır.
İnsanlar ve hayvanlar mikotoksinleri direk olarak, aflatoksinle bulaşmış gıda ve yem maddelerini tüketerek alırlar. Ayrıca aflatoksin bulaşmış yemle beslenen hayvanların, yumurta,peynir ve süt gibi ürünlerine de toksin (zehir) bulaşmış olur. Bu yolla insanlara da geçmiş olur.
Küflerin neden olduğu zehirlenmeler; kısa sürede belirtilerini göstermez. Uzun süre küflü besinlerin tüketilmesi sonucu sinsi bir şekilde ortaya çıkar.

Aflatoksin Oluşabilen Ürünler Nelerdir ?
Sert kabuklu yağlı-kuru meyveler ( fındık, yer fıstığı, antep fıstığı), bazı kuru meyveler (kuru incir, kuru üzüm), yağlı tohumlar (Pamuk tohumu), bazı tahıllar ve baharatlar (kırmızı biber, karabiber, hindistan cevizi), ayrıca bazı hayvansal ürünler de (süt, peynir, sakatat) gerekli koruyucu tedbirler alınmazsa aflatoksin meydana gelebilir.
Aflatoksinler, gıdalar ve yemlerin üzerinde/içinde bulunan Aspergillus flavus veya A. Parasiticus tarafından üretilen toksik metobolitlerdir. Aflatoksinler muhtemelen dünyada en çok bilinen ve en çok araştırılan mikotoksinlerdir. Aflatoksinler dünyanın her yerinde çiftlik hayvanları, evcil hayvanlar ve insanlarda aflatoksikosis gibi çeşitli hastalıklarla ilgilidir. Aflatoksinlerin oluşmaları bazı çevresel faktörlere bağlıdır; bu nedenle kontaminasyonun miktarı coğrafi yerleşime, tarımsal ve bilimsel tarımsal çalışmalara ve hasat, depolama ve/veya işleme süreleri esnasında küflerin saldırısına karşı ürünlerin hassasiyetine göre değişir.

Aflatoksinlerin, hassas laboratuar hayvanlarına karşı potansiyel kansorejen olmasından ve insanlara karşı akut toksikolojik etkilerinden dolayı diğer mikotoksinlere nazaran daha fazla ilgi duyulmaktadır. Kesin bir güvenlik elde edilmesinin imkansız olduğu anlaşıldıktan sonra, birçok ülke aflatoksine riskini sınırlamak amacıyla gıda ve yem olarak kullanılacak ürünlerde katı düzenlemelere başvurmuştur.

1960 yılında İngiltere’de kanatlı hayvan çiftliklerinde 100,000′den fazla hindinin ölmesi ile yeni bir hastalık adlandırılmıştır ?Hindi X hastalığı? . Daha sonradan bu durumun sadece hindilerle sınırlı olmadığı da anlaşılmıştır. Yavru ördekler ve genç sülünler de bu olaydan etkilenmiş ve ağır ölümler gözlenmiştir.

Erken salgınlarla alakalı dikkatli bir araştırma göstermiştir ki bu olay tamamen Brezilya fıstıklı yem olarak adlandırılan yemlerle alakalıdır. Şüpheli fıstık yemi ile alakalı yoğun bir araştırma yapılmış ve bu yemin kanatlılara ve ördek yavrularına tipik Hindi X hastalığı semptomları ile birlikte yüksek oranda toksik olduğu hızlı bir şekilde bulunmuştur.
1960′da toksinin yapısı itibariyle, fungal kaynaklı olabileceği ortaya atılmıştır. Aslında, toksin oluşturan küf Aspergillus flavus (1961) olarak tespit edilmiş ve toksine kaynağından dolayı Aflatoksin ismi verilmiştir (A. flavus –> Afla).
Bu buluş ile insanlarda ve diğer memelilerde hastalıklara ve hatta ölüme bile neden olan ve gıda veya yemlerde kontaminant olarak bulunan bu potansiyel zararlı maddelerin farkına varıldı.

Çalışmalar göstermiştir ki, aflatoksin öncelikle ve çoğunlukla A. Flavus ‘un bazı suşları tarafından üretilmektedir, ayrıca A. Parasiticus ‘un tüm suşları üretmektedir.
Başlıca dört adet aflatoksin vardır : B1, B2, G1, G2. B1 ve B2 aflatoksinleri UV ışığı altında mavi flüoresan vermelerinden, G1 ve G2 aflatoksinleri ise yine UV ışığı altında sarı-yeşil flüoresan vermelerinden dolayı, farklı yapılara sahiptir. Buna ek olarak, iki metabolik ürün olan aflatoksin M1 ve M2 de gıda ve yemlerin direk kontamine olduklarının göstergesidir. Bu aflatoksinler ilk kez aflatoksinli yemlerle beslenen hayvanların sütlerinden izole edilmişlerdir ve bundan dolayı M olarak gösterilmişlerdir.
Bu toksinler birbirlerine çok benzer yapılara sahiptirler ve yüksek derecede oksijenlenmiş biçimde benzersiz bir gruptur, doğal olarak heterosiklik bileşiklerden meydana gelirler :

Aflatoksinlerin Yapısı ve Meydana Gelmesi
Aflatoksin sıklıkla hasattan önce tarlada ekinlerde oluşur. Eğer ekinin kurutulması aksatılırsa ve depolama esnasında küf gelişimi için su miktarının kritik değerleri aşılırsa hasat sonrası kontaminasyonu gözlenir. Böcek ve kemirgen istilası da bazı depolanmış ürünlerde küf gelişimini kolaylaştırır. Aflatoksinler genellikle sütte, peynirde, mısırda, fıstıkta, pamuk tohumunda, fındıkta, bademde, incirde, baharatlarda ve diğer gıda ve yem çeşitlerinde gözlenir. Süt, yumurta ve et ürünlerinin de bazen aflatoksin bakımından kontamine olmaları hayvanların aflatoksin içeren yemlerle beslenmesi sonucu gözlenir. Bununla beraber aflatoksin kontaminasyonu bakımından en yüksek riske sahip gıdalar mısır, fıstık ve pamuk tohumudur.

Küf gelişimi ve aflatoksin kontaminasyonu, küflerle, konakla ve çevreyle etkileşimin sonucudur. Bu faktörlerin uygun kombinasyonu ile istila ve substratın kolonizasyonu ve üretilecek olan aflatoksinin tipi ve miktarı tespit edilebilir. Bununla beraber, toksin oluşumunu tam olarak neyin başlattığı iyi bilinmemesine rağmen, küf gelişimi için uygun bir substrat gereklidir. Küf istilası ve toksin üretimi için su, yüksek sıcaklık ve bitkinin böcekler tarafından zarar görmesi başlıca belirleyici faktörlerdir. Benzer olarak küf gelişimini ve toksin oluşumunu, özel ekin büyüme aşamaları, zayıf gübreleme, yüksek ekin yoğunluğu ve yabani otlar da etkilemektedir.
Aflatoksin oluşumu ayrıca diğer küf ve mikropların gelişimi ile de etkilenmektedir. Örneğin yer fıstığı ve mısırın hasat öncesi aflatoksin kontaminasyonu yüksek sıcaklık, uzun süreli kuraklık ve yüksek böcek aktivitesi ile alakalı iken, mısır ve yer fıstığının hasat sonrası aflatoksin kontaminasyonu ılık sıcaklık ve yüksek nem ile alakalıdır.

İnsan Sağlığı Üzerine Etkileri
Çiftlik hayvanlarında aflatoksicosis salgınları dünyanın birçok bölgesinde kaydedilmiştir. Bu vakalarda ve maymunları da içeren hayvanlar üzerindeki deneysel çalışmalarda genellikle karaciğer etkilenmektedir. Akut karaciğer doku bozukluğu karaciğer hücrelerindeki nekroz ve biliyer proliferasyon ve fibrosisi de içerebilecek kronik göstergelerle karakterize edilir. Bir yemde bulunan 300 µg/kg gibi az aflatoksin miktarı domuzlarda 3-4 ay içerisinde kronik aflatoksicosise neden olabilmektedir.

Aflatoksine maruz kalma ile insanlardaki akut hepatoksisite arasındaki ilişki hakkında az bilgi bulunmaktadır fakat, akut karaciğer hasarı vakaları, akut aflatoksicosis ile alakalı olması muhtemel olduğu gözlenmiştir. Kuzey-batı Hindistan’da iki yakın komşu bölgede meydana gelen bir akut hepatit salgınında birkaç yüz insan etkilenmiştir, ve bu olay görünüşe göre ağır kontamine olmuş mısır tüketimi sonucunda oluşmuştur. Buradaki bazı mısır örneklerindeki aflatoksin miktarı mg/kg düzeylerindedir, ve en yüksek miktar 15mg/kg olarak kaydedilmiştir.

Karaciğer kanseri Afrika’nın ve güney-doğu Asya’nın bazı bölgelerinde daha yaygındır, eğer bölgesel epidemiyolojik bilgiler ile deneysel hayvan verileri birlikte göz önüne alınırsa, yüksek aflatoksine maruz kalma başta karaciğer kanseri riskini artırdığı gözlenmiştir. Kenya, Mozambik, Svaziland, ve Tayland’dan toplanan verilerde günlük diyetle aflatoksin alımı (bir günde 3.5 ile 222.4 ng/kg vücut ağırlığı) ile karaciğer kanseri vakaları (yılda 100,000 kişiden 1.2 ile 13.0 vaka) arasında pozitif bir korelasyon olduğunu göstermiştir. Ayrıca hastalığın sebep bilgisinde çok önemli bir ilişkisi olduğuna dair bazı kanıtlar vardır.

Kanıtlarda bulunan etkilerde, birkaç hayvan çeşidinde aflatoksinin özellikle karsinojenik etkisi ve dünyanın bazı bölgelerinde aflatoksine maruz kalma düzeyleri ile insanlarda karaciğer kanseri vakası görülme sıklığı arasındaki ilişkiler göz önüne alındığında mümkün olduğunca aflatoksine maruz kalmamak gerekliliği ortaya çıkmaktadır. Birkaç ülkede elde edilen gıda ürünleri için tolerans düzeyler, aflatoksin kontrol programlarında yürütmeyi kolaylaştırmak amacıyla yönetim araçları olarak kabul edilmelidir ve maruz kalma limitleri sağlığın korunmasını sağlayan düzeyden de daha az olmalıdır.

Günlük yaşantımızda sık görülen ve hemen her çeşit gıda maddesinde üreyebilen küfler, son yıllarda üzerinde önemle durulan bir araştırma konusu olmuştur. Küfler, uygun koşullarda ham ve işlenmiş materyalde çoğalarak bir yandan ürünün kalite ve kantitesini değiştirip bozulmasına neden olmakta diğer yandan da insan sağlığı için az veya çok zararlı toksik maddeler oluşturmaktadırlar. Funguslar (küfler) geniş bir grup olup bunları halkımız; mayalar, pas hastalığına neden olan organizmalar, bitkilerde çürümelere neden olan ve insan-hayvanlarda hastalık yapan etmenler olarak bilirler. Ancak insanlarca gıda olarak tüketilen, yemeklik mantarların da aynı gruptan olduğu pek bilinmez. Bu organizmalar bitki, hayvan ve insanlarda birçok hastalığa neden olduğu gibi her yıl tarımsal ürünlerin büyük bir çoğunluğunu da kayba uğratmaktadırlar.

Küfler, üzerinde geliştikleri ürünlerde belirli koşullarda toksinler oluşturur ve bunların canlı organizmaya etkileri çok farklılık gösterir. İnsan, bitki ve sıcak kanlı hayvanlar için toksin olanlar mikotoksinler olarak adlandırılmaktadır. Mikotoksinler funguslar (küfler) tarafından üretilen sekonder metabolitlerdir. Bunlar bitki, insan ve hayvanlarda doğal olmayan ve zararlı biyolojik değişmelere neden olmaktadırlar.Doğal koşullarda insanlar ve hayvanlarda kitle halinde zehirlenmeler yapan en önemli mikotoksinler ise Aspergillus, Penicillium ve Fusarium cinsi küfler tarafından oluşturulmaktadır. Kimyasal yapısı belirlenen ilk mikotoksin Aspergillus flavus ve Aspergillus parasitucus türleri tarafından oluşturulan ?aflatoksin? dir.

2012-01-09T15:15:00.001+02:00

Sağlıklı Gıda için Mutlu Köyler
Cem Birder (A’dan Z’ye Dergisi – Ocak 2012)

Aziz Dinçer 35 yaşında. Çanakkale’ye bağlı Bayramiç’in Beşik Köyü’nde çiftçi. Ürünlerinin ve toprağının sağlıklı olmasını önemsiyor, ‘benim de kızlarım yiyecek bu meyveleri, Avrupa gübresi atmam, fazla zehir de kullanmam’ diyor. Aziz kış aylarında civar köy ve kasabalarda badana-boya işleri yaparak evinin geçimini sağlıyor. Bazen köy kahvesindeki sohbetlerimizde eski günlerin özlemiyle yudumluyor çayını, ‘ninelerimizin zamanında salçamızı, tarhanamızı, reçelimizi, su değirmeninde çekilmiş undan taşfırında pişirdiğimiz ekmeğimizi satardık Bayramiç pazarında’. Ama artık ne satmak kolay, ne de tezgah bulmak...’

Teknoloji ve bilim altyapısında gıda sektörü için oluşturulan hijyen kuralları toplum sağlığı açısından ilk bakışta oldukça mükemmel bir çözüm. Dışardan bulaşabilecek veya kendi içinde üreyebilecek her türlü istenmeyen mikro-organizmaya karşı neredeyse bir uzay üssü kadar korunaklı gıda üretim alanlarının hijyen kalitesi özellikle dünya devlerinin gıda sektöründe göz kamaştırıcı yatırımlarının önemli bir parçası. Öte yandan, acımasız rekabetin kuruşlarda son bulan maliyet analizlerine baktığımızda, kullanılan şekerin, tuzun, yağın, unun veya tohumun kalitesi mevzuat tarafından önerilen asgari seviye sınırına yakın olmaya daima mahkum. Bugün mutfağımızdaki yiyeceklerin Aziz’in ninesinin tercih ettiği yöntem ve hammaddeler ile üretilmediği aşikar… Bu iyi midir? Bir açıdan evet, ama madalyonun diğer yüzü çoğu kez gelecek açısından ürkütücü.

Kalite standartlarının temelinde, Türkiye’de üretilen tüm gıda mamul ürünlerine ilişkin hukuki mevzuat Tarım, Gıda ve Hayvancılık Bakanlığı’na bağlı Koruma Kontrol Genel Müdürlüğü (KKGM) sorumluluğundaki Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve buna bağlı tebliğler ile belirleniyor. Ancak tanımları yapılan tüm gıda mamulü ve ürünlere ait kriterler içinde maalesef köy ürünlerine ait hiçbir ‘geleneksel’ ifadeye rastlamıyoruz. Gıda Kodeksi’nin 16/11/1997’de yayın tarihi itibarıyla, binlerce yıldır köylümüz tarafından üretilen mamul ürünler ‘resmi ‘olarak yok sayılmış görünüyor.

Bu yoksanış kültürel, sosyal ve ekonomik olarak kırsaldaki yaşam gücüne vurulan sert bir darbe. Şehirli toplum ve gıda sanayi acaba bu resmin neresindeler?

Hızla hazırlanan ve yürürlüğe sokulan bazı yeni hukuki düzenlemeler konusunda TBMM, Avrupa Birliği’ni mazeret gösterebiliyor. Ancak özellikle geleneksel köy ürünleri konusuna baktığımızda, AB’nin izlediği yol bizlerin hoş bir sürpriz olarak model alabileceği detaylar içeriyor: 20 Mart 2006 tarihli ve 509 sayılı Konsey Yönetmeliği (1), Avrupa Birliği bünyesinde süregelen geleneksel ürünleri tanımakla kalmıyor, varoluşunu farklı perspektiflerle destekliyor.

‘Garantili geleneksel ürün çeşidi olarak tarımsal ürünler ve yiyecekler’ (Agricultural products and foodstuffs as traditional specialities guaranteed) başlığında Avrupa kırsalına cansuyu olan yönetmeliğe kısaca bir göz atalım:

Bu yönetmelik, insanların tüketimi için üretilen tarımsal ürünlerin ve mamul gıda ürünlerinin Garantili Geleneksel (Özel) Ürün Çeşidi (GÜÇ) olarak tanınmaları için gereken kriter ve işlemleri belirler. İnsanların tüketimi için üretilen bir tarımsal ürün, veya geleneksel içerikli veya geleneksel bir yöntemle üretilen bir yiyecek, garantili geleneksel ürün çeşidi (GÜÇ) olarak tanınabilir. Bu olanak, tarımsal üretiminin çeşitlenmesini teşvik eder ve birçok yönden olumlu sonuçlara yol açacaktır. GÜÇ statüsünün getirilmesi, çiftçilerin gelirlerini arttırmakta ve kırsal ekonomiyi destekleyerek daha az gelişmiş veya (metropollere) uzak yörelerin nüfusunun azalmamasını sağlar. Aynı zamanda benzer ürünler ve yiyeceklerden farklılıklarını garantileyerek ekonomide rol alan ürünlerin piyasa değerini arttırır. Ayrıca, bu statünün ve işaretlemenin getirilmesiyle, tüketiciler satınaldıkları ürünlerin özellikleriyle ilgili açık bilgilere dayanarak daha bilinçli seçimler yapabileceklerdir.

Bir yandan kırsal nüfusunu azaltmayı hedefleyen AB’nin kendi yönetmeliğinde ‘(…) kırsal ekonomiyi destekleyerek daha az gelişmiş veya uzak yörelerin nüfusunun azalmamasını sağlar’ ifadesine rastlamak dikkate alınması gereken ve Anadolu’nun yerel gücü leyhine çok kıymetli bir fırsat. Geleneksel gıda, bildiğimiz markaların seri üretimiyle, etiket ve ambalajında bir nostalji duygusu yaratmak değildir. Yeniden düzenlenecek Türk Gıda Kodeksi’ne bağlı tebliğlerde, kendine özel ancak iyileştirilmiş koşullarda köylümüzün geleneksel üretim standartları belirlenmelidir. Bu açılım, kendi ihtiyacı dışında, satışından gelir oluşturan yerel ekonomiler ve kırsal kalkınma hamlesi için esaslı bir fırsattır.

Gıda Kodeksi’ndeki olumsuz yaklaşıma rağmen, devlet bünyesinde konuyla ilgili çalışmalar yapıldığını gözden kaçırmamak gerekiyor. Örneğin, 2004 Eylül ayında başlatılan `Türkiye`nin Geleneksel Gıda Ürünleri` projesi için DPT 2 milyon TL bütçe desteği sağlamıştı. Eski adıyla, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı’na bağlı Bursa Gıda Kontrol ve Merkez Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü ve Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü (TAGEM) işbirliğinde yürütülen projede (elimizdeki kayıtlara göre) 64 il, bölgelerine özgü 459 geleneksel gıda olduğu ifade ediliyor. Bazı illerin bildirdikleri geleneksel gıdalar şöyle: Ankara: havuç lokumu, Beypazarı`nın 80 katlı baklavası, sıkma, pişmaniye, mumbar, tatlı sucuk, hoşmerim, kapama, karadut reçeli, kül kömmesi, testi pilavı. Bolu: Bolçi (Bolu çikolatası), fındık reçeli, şakşak helvası, keş, karakılçık pirinci, Mengen peyniri, cevizli 4 divan helvası, uhut (buğday tatlısı), hoşmerim, boz armut turşusu, kızılcık tarhanası, kaşık sapı, keşkek, düğün çorbası, Mudurnu saray helvası, çukundur hoşafı. Bursa: Pideli döner kebap, M.Kemalpaşa peynir tatlısı, kestane şekeri ve İnegöl köftesi. Kayseri: Evlik sucuk (irişkrik) ve tel peynir, Van: Ayran aşı, bulgur aşı, kurutlu erişte aşı, borani, ayva yemeği, kurutlu köfte, semgeser, şille, erik kızartması, şor balık, otlu peynir, Erzincan, tulum peyniri, çiğit, povik turşusu, avrenç (has çökelek), şavak peyniri, kesme çorbası, Çorum: Çorum leblebisi, İskilip dolması, Çorum mantısı, gül burma baklava, hingal, Iğdır: Patlıcan reçeli ve lepe (kırık nohut) Antalya: Keçiboynuzu pekmezi, İzmir: Enginar dolması, incir dolması, börülce salatası, ısırgan otlu kol böreği Elazığ: Orcik şekeri, dut unu, çedene kahvesi Erzurum: Lor dolması, haşıl, halim aşı, kaysefe, kuymak, patates boranası. Şanlıurfa: Bastık, gün pekmezi, küncülü akıt, mırra, nar pekmezi, isot reçeli, Urfa isotu, çiğköfte, şıllık, lahmacun, çekçek.

2 milyon TL bütçe desteğinde oluşturulan listeler (2), Türkiye`ye ait ürünlerin başka ülkeler tarafından sahiplenilmesini engellemeyi (coğrafi işaretleme), ihracat şansları olan ürünleri sanayiye kazandırmayı ve hatta patentlerinin alınmasını hedeflemişti. Ancak ne yazık ki, kırsalda geleneksel üretimi destekleyerek köylümüzün köyünde kalarak refaha ulaşmasını sağlayacak hiçbir mekanizma henüz hayata geçmiş değil. Sempozyum (3) organizasyonlarına ek olarak, üniversiteler, STK ve bakanlıklar ile oluşturulacak çok taraflı çalışma grupları, ülkemizin geleceği ve kırsaldaki sosyal sürdürülebilirlik kadar, metropol nüfusun lezzet ve yemek kültürü anlayışını etkileyecek dönüşümler için imkan sağlayacaktır.


                                                       * * *

Masanobu Fukuoka (4), Ekin Sapı Devrimi kitabında köylülerin yoğunlaştırılmış monokültür üretimler ve özellikle 2. Dünya Savaşı sonrasında tarımın sanayileşmesi (ve Yeşil Devirim) ile açlığa ve mutsuzluğa nasıl itildiklerini inceler. O dönem öncesi köylünün hiçbir zaman açlık endişesi taşımadığından bahseder. Sanayi tarımının önceliğinde, mamul ürünlerin üretiminle eş endişeler yer aldı: maliyet, dayanıklılık, lezzet. Bu mekanizmada çiftçiler pazara sundukları ürünleri bir süre sonra kendi haneleri için ürettiklerinden ayrı tutmaya başladılar. Japonya’da, Türkiye’de, ABD’de ve tarımın kapitalizmle buluştuğu tüm dünyada. Çiftçilerin arka bahçesinde yetişen sebze ve meyveler daima daha az gösterişli ve çabuk bozulan ürünlerdi. Ama mutfaklarını ve ruhlarını mutlu eden lezzetler sadece bu ürünlerin tılsımlı gücünde saklıydı: Doğallık.

Fukuoka, Doğal Tarımın Yolu kitabında (5) Doğal Tarım’ı karşılaştırmalı olarak şöyle betimliyor:

Doğal ve bilimsel tarımın farklarını zaten ayrıntılı olarak göstermiş olsam da, burada her birinin dayandığı temel ilkelere dönmek istiyorum. Kolaylık olsun diye doğal tarımı ikiye ayırıp her birini ayrı ayrı ele alacağım.

Mahayana Doğal Tarımı: İnsan ruhu ve yaşamı doğal düzen ile harmanlanıp da, kişi kendini tümüyle doğanın hizmetine adadığında, doğal dünyanın bütünleyici bir parçası olarak özgür yaşar, amaçlı bir çaba göstermek zorunda kalmadan onun bereketi ile geçinir. Mahayana doğal tarımı diye adlandıracağım bu tarım türü, insan doğayla bir olduğunda gerçeğe dönüşür, zamanı ve mekânı aşan, kavrayış ve aydınlanmanın zirvesine ulaşan bir tarım yoludur. İnsan ve doğa arasındaki bu ilişki, eşlerin talep etmeksizin birbirleriyle alış veriş içinde oldukları mükemmel bir yaşamı beraberce yürüttükleri ideal bir evlilik gibidir. Mahayana tarımı doğayla uyumlu yaşamın ta kendisidir. Böyle bir yaşam sürenler münzeviler ve bilge kişilerdir.

Hinayana Doğal Tarımı: Bu tür tarım, kişi içtenlikle Mahayana tarımının dünyasına girmeye çabaladığında görülür. Doğanın hakikî nimetlerini ve cömertliğini arzulayan insan, kendini, onu karşılamaya hazırlar. Bu, doğrudan tam aydınlanmaya giden yoldur fakat o kusursuz hâle henüz ulaşılmamıştır. Buradaki doğa ve insan ilişkisi, sevdiğine hasret duyan, onu istemiş ama tam birleşmeyi gerçekleştirememiş bir âşığın ilişkisine benzer.

Bilimsel Tarım: İnsan, tümüyle yapay bir dünyada yaşarken doğaya dönüşü özleyerek, temelden doğaya yabancılaştığı bir çelişki hâli içinde var olmaktadır. Bu şartların ürünü bilimsel tarım, körlemesine ileri geri dolanır durur; bir doğanın nimetlerini ister, bir insan bilgi ve eylemlerini öne çıkarıp diğerini elinin tersiyle iter. Aynı benzetmeye geri dönersek, âşığımız burada kime evlilik teklif edeceğine karar verememektedir ve kararsızlığı nedeniyle ızdırap çekerken, hanımlara sosyal âdâba aldırmadan, düşüncesizce kur yapar.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Mutlak Dünya                Mahayana doğal tarımı (filozofun tarım yolu)
           = Saf doğal tarım

-----------------------------------------------------------------------------------------------

        Hinayana doğal tarımı (idealist tarım)=
              Doğal tarım, organik tarım
Göreceli Dünya
                                      Bilimsel çiftçilik (diyalektik materyalizm)=
        Bilimsel tarım
-----------------------------------------------------------------------------------------------


Fukuoka’nın kurduğu tarım – âşık ilişkisi köylümüze uyarlanabilir: monokültür tarımının coşkulu hırsına kapılan çiftçilerimiz sattıkları ürünlere karşın, birçok defa aracı olan tüccardan (ilelebet) alacaklı kalmaktadır. Veya ellerine geçen paraları daha yüksek kredi borçları ile büyüterek en büyük traktör ve diğer çeşitli zirai malzemeye yatırmakta, sonraki yıllarda hedeflediği kazançları türlü sebeplerle elde edemediklerinde ipotekli arazilerinin kaderini bankalar belirlemektedir. Her iki alternatifte de durum devlet tarafından görmezliğe gelinen bir ızdırap modelidir. Kredi kartlarının sınırsız gücüne kapılan çiftçilerimiz de aynı modelin madurlarıdır.

Taze sebze ve meyve üretiminde yüksek dış girdi maliyeti, uygulanan sabit vergiler ve mamul ürün pazarlama imkanlarının elinden alınması, köylümüzün,sadece ekonomik olarak çökmesine neden olmuyor. Bir zamanlar Köy Enstitüleri’nin bir ipekböceği kozası gibi ördüğü o muazzam kültür, inanç ve enerji birliği Anadolu’nun her köşesinde yavaş yavaş yokoluyor. Köylümüz köyünü terketmeyi hayal eder hale getirildi. Aziz salçasını ve yoğurdunu çoğu kez kasaba bakkalından satınalıyor. Soruyorlar ‘şu bizim yol kenarındaki bahçeyi satınalacak bir eşin dostun yok mudur?

Fukuoka’nın doğal tarımına geçmek şüphesiz ideal olanı. Ama bugünün gerçeğinde şehirlerimiz hala kendi yiyeceğini üretemiyorsa, köylümüz kadar kendimiz ve çocuklarımız için büyük bir sorumluluk köylerimizi kaybetmemek, topraklarının temiz bereketine hürmet etmek. Anasıyla, torunuyla mutlu köyler hayal edin; salça, pekmez, tarhana, ekmek üretsinler ve geleneksel ürün etiketleriyle satabilsinler. Oğulları 1 kamyon mandalina sarsın ve semt pazarına araya kimseler girmeden gönderebilsin; parası pul olmadan.

Hayal edin, T.C. bu mutluluğun önemini çok geçmeden farketsin.

* * *

(1) ‘Garantili geleneksel ürün çeşidi olarak tarımsal ürünler ve yiyecekler’ (Agricultural products and foodstuffs as traditional specialities guaranteed) yönetmeliğinin orijinal ingilizce ve türkçe çevirisi: http://gelenekseluretim.blogspot.com

(2) (Y.N) Veritabanı oluşturmak ve bu kayıtlar arasından coğrafi işaretlemeye haiz ürünlerin tescilinin yapılması için oldukça yüksek bir bütçe. Gerçekleşen harcama tutarını ve dökümünü öğrenmek isterdik.

(3): Son olarak ulusal düzeyde gerçekleşen II. Geleneksel Gıdalar Sempozyumu’nda tüm Türkiye’den çok sayıda uzman, üretici, bakanlıklardan ve sivil toplumdan temsilciler katılımcı olmuşlardı. III. Geleneksel Gıdalar Sempozyumu 10-12 Mayıs 2012 tarihinde Konya’da yapılacaktır. http://gelenekselgidalar.com/3-sempozyum/

(4) Kendi akademik eğitimine paralel bilimsel ve klasik zirai yöntemleri uzun yıllar uyguladıktan sonra, herbirini adım adım terkederek, en az müdahale ile en doğal olana yaklaşmayı hedeflemiş, Japonya, Somali, Etopya ve Hindistan gibi bazı ülkelerde uygulamalarıyla büyük oranda başarı sağlamış tarımcı ve filozof (1913 - 2008). Masanobu Fukuoka: ‘Tarımın nihai hedefi farklı bitki türlülerini büyütmek değil, insanoğlunun kendini yetiştirmesi ve mükemmelliği yakalamasıdır’.

(5) Kaos Yayınları’ndan Meltem Altan’ın çevirisi ile yayınlanan kitap.

2012-01-09T14:58:00.001+02:00

Hayaller ve Gerçekler-Toprakana

Eğer her coğrafyanın ve her köyün yerel tohumu gibi, endüstriyel tohumların da birbirinden
bağımsız ve rekabetçi bir dünyada yüzlerce farklı şirketten oluşan bir tedarik yapısı olsaydı,

bir başka deyişle çiftçilerin ve tüketicilerin çok farklı tohum seçenek ve kullanım
imkânları sürseydi, tohumculuk konusundaki yaşanan endişeler bu boyuta gelmezdi. Her türlü
ürün ve hatta fikrin tekelleşmesi günümüz yaşam anlayışlarında çeşitliliğin, çok renkliliğin,
farklı lezzetlerin önünde boğucu bir baskı oluşturuyor.

Toplumsal olarak çok iyi anlaşılması ve irdelenmesi gereken hususlar “gıda egemenliği”
ve “sağlıklı beslenme” başlıklarıdır. “Parasını verir, alırız” gibi yaklaşımların, özellikle gıda ve

tohumlar için taşıdığı riskleri anladığımızda iş işten geçmiş olabilir.

GDO'YA HAYIR PLATFORMU 8.EŞGÜDÜM KURULU SONUÇ BİLDİRGESİ

2011-11-13T18:06:00.001+02:00

GDOHP 8. EŞGÜDÜM KURULU: GDO'YA HAYIR DEDİ...

Platformun yedinci Eşgüdüm Toplantısının yapıldığı 2009 yılındaki toplantıda 2010 yılı içinde Biyogüvenlik Yasası’nın yürürlüğe gireceği bu konuda etkin bir kamuoyu oluşturulması gerekliliğinin altı çizilmişti. Öngörülerimiz doğru çıktı ve 2010 yılı Mart ayı içinde Biyogüvenlik Yasası Meclis tarafından kabul edildi. Bu yasa daha çıkmadan önce, 2008 yılında platform tarafından, “Gıda Tohum Haktır, GDO’ya Hayır” ismiyle bir kampanya başlatılmış ve Türkiye’de ve Dünya’da GDO’lu üretim ve tüketime son verecek bir politik hedef belirlenmiştir.Devamı.....
http://gdohp.blogspot.com/2011/01/gdohp-8-esgudum-kurulu-sonuc-bildirgesi.html?spref=fb

Agroyakıtlar ve Türkiye

2011-10-13T17:21:00.002+03:00

Tarımsal yakıtların biyoyakıt diye adlandırılarak "yenilenebilir" enerji sınıfına sokulması özellikle gelişmiş ülke hükümetlerine kolay yoldan çevreci/doğa dostu makyajı yapma imkânı sağladı. Oysa 'biyoyakıtlar' hiç de o kadar 'biyo' değiller!

http://www.bianet.org/bianet/tarim/133380-agroyakitlar-ve-turkiye

14-15 EKİM 2011 İSTANBUL'UN LÜFER BAYRAMI

2011-10-10T15:23:00.001+03:00

Programa aşağıdaki linkten ulaşılabilir.

http://www.fikirsahibidamaklar.org/lufer/

2011-10-05T17:35:00.001+03:00

Enerji Devrimi kapıda!

GreenPeace Akdeniz 05 Ekim 2011

Enerji Devrimi yolunda güzel bir haber! Milli Rüzgar Enerjisi Sistemi (MİLRES) kuruldu. 2023 yılına kadar 20 bin megavat rüzgar enerjisi üretmek için 30 milyar dolar rüzgar türbinlerine yatırılacak. Türkiye, bunun en az 7.5 milyar dolarını kendi imkanlarıyla sağlamayı planlıyor. Bu proje ile, yerli türbin yan sanayiinin temellerinin atılması amaçlanıyor.

Bu proje, Cumhuriyet tarihinin en büyük araştırma geliştirme projesi özelliğini taşıyor. Ar-Ge eksikliği yaşanan Türkiye'de bu gibi çalışmalar oldukça umut verici. Bu atılımın rüzgardan gelmesi ise ayrıca sevindirici. Proje, beş kurumun işbirliğiyle gerçekleştiriliyor. Havacılık endüstrisinden TUSAŞ-TAI kanat kısmını, Sabancı Üniversitesi tüm mekanik kısmı, TÜBİTAK Enerji Enstitüsü jeneratör ve elektrik aksamını, İstanbul Ulaşım A.Ş. güç elektroniği kısmını, İTÜ ise rüzgar analizleri ve kule tasarımını yürütecek.

MİLRES'ten sonra rüzgar sanayiini geliştirmek için, iş dünyasıyla birlikte Rüzgar Enerjisi Teknoloji Platformu (RETEP) kuruldu. Bu platformda yerli ve yabancı 11 sanayici yer alıyor. Gerekli parçaları üretecek olanlar da bu şirketler olacak.

Bu aslında Türkiye açısından geç bile kalmış bir girişim. Dünyanın önde gelen ülkeleri, Almanya, ABD, Danimarka, hatta Çin, rüzgâr türbini üretiminde çoktan yol aldılar. Petrolün ömrünün azalması ve pahalanması, özellikle Fukuşima'dan sonra nükleer santraller konusunda kuşkuların artması, rüzgâr ve güneş gibi temiz enerji kaynaklarını dünya genelinde ön plana çıkardı. Türkiye de bu yolda ilerleyecek gibi görünüyor. Şimdi aynı hamleyi güneşten bekliyoruz.

http://www.greenpeace.org/turkey/tr/news/enerji-devrimi-kapida-051011/

2011-09-28T17:45:00.000+03:00

15 EKİM 2011 İSTANBUL'UN LÜFER BAYRAMI

2011-09-28T17:09:00.001+03:00

IRENEC 2011

Uluslararası %100 Yenilenebilir Enerji Konferansı Programı

6-8 Ekim 2011

Türkan Saylan Kültür Merkezi

Maltepe-İstanbul/Türkiye

http://www.irenec2011.com/giris.php

Arılarla Dans-Zafer Kurdakul

2011-09-15T15:23:00.001+03:00

Nektar toplamaya çıkan bal arıları saatte ortalama 25 kilometre hız yapar, kanatlarını saniyede 230 defa çırpar, ortalama 3 kilometrelik bir yarıçapta uçar ve bazı durumlarda yuvadan 12 kilometre uzağa kadar gidebilirler.

Gelişmiş ülke standartlarında arılar, günde 20-22 kilograma kadar nektar toplayarak bundan yılda 100-120 kilograma kadar bal üretebilirler. Türkiye’de ise verim çok az. Koloni başına 15 kilogram bal alınıyor.

Bal yapımı ayrı bir beceri. Arılar bal üretimi sırasında kanatlarını çok hızlı çırparlar ve fazla suyun buhar olup uçmasını ve nektarın %80 oranında şekerleşerek bal haline gelmesini sağlarlar. Bir kilo bal için 150 kilometre uçmaları ve dört milyon çiçeği ziyaret etmeleri gerekir. İşçi arıların yaz mevsiminde ortalama 6 hafta yaşam süreleri olduğu düşünülürse, bir çay kaşığı bal ancak bir düzine işçi arının yaşam süresinde üretilebiliyor.

Bizim yürüyüş yaptığımız, arıların çalışma alanı olan Macahel cenneti.

Arı denince, genelde akla sadece bal geliyor. Oysa tüm dünyada arılar tarımsal üretimin sigortası olarak kabul ediliyor. Arılar çiçeklerin döllenmesini sağladıkları için bitkisel üretimin vazgeçilmez girdisi niteliğinde. Gelişmiş ülkelerde bal arılarının dölleme yolu ile tarım ekonomisine yaptığı katkılar, ürettikleri bal değerinin en az yüz katı olarak kabul edilmekte. Konunun dünyamız için önemine değinen ve Albert Einstein’a atfedilen söylemi şöyle: “Eğer bir gün arılar dünya yüzeyinden yok olurlarsa, insanoğlu en fazla dört yıl daha yaşar”.

Uzmanların açık açık belirttiği gibi, Türkiye’de arıcılık çökmenin eşiğinde. Yurdumuzun önemli arıcılık uzmanı Ahmet İnci’nin bu konularda söyleyecek çok şeyleri var. Bizzat kendisinden dinledim. İlgisizlik, bilgisizlik, melezleşme, gezgin arıcılık, şekerden bal üretenler ve benzer pek çok neden bu kötü gidişi hazırlamış. Buna dur diyen ve gidişi ters çevirmeye çalışan az sayıda girişimden bir tanesi ve en önemlisi de TEMA ve ANG vakıflarının Artvin Camili/Macahel’deki çalışmaları. Kafkas arısının islahı ve yaygınlaştırılmasını temel alan proje 90’lı yılların sonunda başlatılmış ve büyük başarıya ulaşmış. Sadece yöre halkı değil, tüm yurt bu girişimden yararlanıyor.

Kafkas arısı, dünyanın en verimli ilk üç arı türü arasında sayılıyor. Sessiz, uysal ve çalışkan. Çok erken saatlerde işe çıktıkları için çiçeklerdeki nektarı katılaşmadan topluyorlar ve uzun süre çalıştıkları için de günlük verimleri fazla. Ağır ve uzun kış şartlarına dayanıklılar. Yağmurlu ve sisli günlerde bile işbaşı yapıyorlar.

2011 Temmuz sonunda Macahel’e bir doğa gezisi yapma fikri ortaya çıktığında, arılar hakkında daha fazla bilgi edinmek istedim. Ama benim merakım farklı yönlerdeydi. Arıların akıl yetilerini öğrenmek istedim. Araştırdım, sordum, soruşturdum.

Gezi, gördüğümüz yerler, tanıştığımız yöre halkı, uzun yürüyüşler, yediklerimiz, yöresel müzik ve fıkralar müthişti. Buna vesile olan sevgili Turgut Gökyiğit’e tekrar teşekkürler.

***

Arılar insanoğluna benzer biçimde, kuşaklar boyu koloniler halinde yaşıyorlar ve bizim yaptığımız temel işleri aynen yapıyorlar: barınak kuruyorlar, çocuklarını yetiştiriyorlar, yemek yiyorlar, çalışıyorlar ve uyuyorlar. Bunlara ek olarak karmaşıklığı ve verimliliği insanlarınkinden hiç de az olmayan organizasyon yapılarına sahipler.

Kısa bir süre önce Myanmar’da amber içine gömülü kalmış en eski arı bulundu. Tam 100 milyon yıllık. Bilim adamları ilk arıların 300 milyon yıl önce Afrika’dan dünyaya dağıldıklarına inanıyor. Yani insanın atasından (homo sapiens) daha önce davranmışlar.

Arıların hak ettikleri özel ilginin nedenleri arasında öne çıkan iki tanesi şunlar: arılar düşünüyor ve iletişim kuruyorlar. “The Animal Mind” adlı kitabında evrimsel biyolog ve yazar James L. Gould, daha da ileriye giderek bal arılarının ‘bilinçli’ olduğunu yazıyor. İnsanlarda bilinçli karar verme örneği olarak, arkadaşlarımıza kalite, mesafe ve maliyet faktörlerine dayalı olarak bir restoran önermeyi alıyor. Arıların hikayesi ise hiç farklı değil. Bir arı, iyi ve bol besin kaynağı bulduğunda, onca yoldan kovana geri dönüyor. Diğer arıların önünde elips ve 8 sayısı çizerek uçuyor ve besinin uzaklığını ve yönünü bildiriyor. Bunun adı: ‘arı dansı’.

Arılar, omurgası olmayan hayvanlar içinde bir sembolik dile sahip tek örnektir. Bilim adamları bu özellikten dolayı arılara ‘fahri memeli’ ünvanını yakıştırıyor. Arılar, yukarıda bahsettiğimiz arı dansı da dahil olmak üzere en az 17 değişik iletişim sinyali kullanmakta. Kovan içi ve dışı koşulları, gereksinimleri, faaliyet emirlerini birbirlerine iletmek için oldukça karmaşık bir iletişim sistemi kullanmaktalar. Bu sistemin temelinde, kovan içindeki petek yapılarına saniyede 230 ila 270 bant aralığında kanat çırparak aktardıkları titreşim sinyalleri var. Yani bu yapıyı bir çeşit intranet olarak kullanıyorlar.

Arılar hergün kovanları ile çalışma alanları arasında kilometrelerce mesafeleri uçarken yerel işaretleri, yapı, köprü gibi geometrik şekilleri ve tabiatın özelliklerini rehber olarak kullanıyorlar. Bu uçuşlar sırasında etraflarını renkli olarak görüyor, şekilleri tanıyor ve özellikle çok geniş bir koku yelpazesine duyarlı oluyorlar. Bir gün içinde 10 bine yakın çiçeği ziyaret edip, en iyileri ile ilgili yer ve nitelik bilgilerini arkadaşlarına aktarıyor. Tüm bu bilgileri belleklerine yerleştirip, gerektiğinde yüksek kalite ve verimlilikte besin kaynaklarına ilişkin bilgilere tekrar erişip kullanıyorlar. Sizi bilmem ama benim ayırt edebildiğim koku sayısı 5 bilemedin 10 dur. Bugün beğendiğim bir rengi ertesi gün tekrar bulmak için zorlanırım.

Nöronlar canlılarda bilgiyi işleyen ve ileten hücreler olarak biliniyor. Doğal olarak en gelişmiş canlı olan insanın da en fazla nörona sahip olması bekleniyor. İnsanoğlunun beyninde 100 milyar civarında nöron olduğu hesaplanıyor. Tüm zihinsel yeteneklerin, becerilerin, düşünme ve uygulama özelliklerinin var olmasının arkasında böyle bir ağ var.

Peki arıların bilgi, beceri ve düşünme yetileri kaç nöronluk bir ağ ile besleniyor dersiniz – sadece 950 bin. Bir çim tohumu kadar küçük yere sıkışmış ama tüm anlatılanları yapan, yaptıran, denetleyen merkez işte bu.

Arı aklı deyince konunun bir başka ve önemli boyutu daha var. ‘Kovan Aklı’ ya da ‘Koloni Aklı’. İngilizce karşılığı ile ‘Hive Mind’. Bu bir ortak akıl. Kolektif bilinç veya grup aklı. Koloninin üyelerinin akıl ortaklığından oluşmuş daha farklı ve kapsamlı bilinç. Yeni üyelere, yeni kuşaklara taşınacak, aktarılacak akıl.

İnsan toplulukları sosyalleşmenin ve özellikle internet ve sosyal medyanın yaygınlaşması ile birlikte bir çeşit ortak aklın, kovan aklının içinde buldular kendilerini.

İnsanların arılardan öğreneceği çok şey var. Bu yargıyı tüm hayvan alemi ve tabiat için genişletmek daha da doğru olur. Ama arıların özel bir yeri olduğu da gerçek.
http://www.zaferkurdakul.org/

http://www.zaferkurdakul.org/http://www.zaferkurdakul.org/

Plastikteki Kanser Tehlikesi

2011-09-15T12:20:00.000+03:00

Op. Dr. Mehmet Ali Serkan ÖZKUL

http://www.doktorsitesi.com/yazi/plastikteki-kanser-tehlikesi/5282

Hangi plastikler zararlı? Plastikler türlerine göre sınıflandırılıyor. Bu türler 1’den 7’ye kadar numaralandırılıyor. Özellikle 3, 6 ve 7 no’lu plastiklerden uzak durmak şart! O halde hangi plastik türünün zararlı olduğunu anlamak için öncelikle numarasına bakmak gerekiyor. Herhangi bir plastik ürün alırken ilk işiniz altında bulunan numarayı kontrol etmek olmalı. Ya bağımsız ya da etrafında oklar olan bir üçgen içinde bu numarayı görebilirsiniz. Eğer ürünün altında hiçbir rakam yoksa -ki Türkiye’de özellikle pazarda satılan ürünlerde yokdaha da kötü! Numara varsa işiniz daha kolay. Peki hangi numara, hangi üründe kullanılıyor? Hangileri zararlı, hangileri değil? İşte evde kullanılan plastikleri ayırmanız için bilmeniz gerekenler:

1. PET veya PETE Polietilen içerir: Genelde su, iki litrelik alkolsüz içecekler ve yağların konduğu pet şişelerde kullanılır. Cam gibi şeffaftır. Zararsızdır.

2. HDPE Yüksek yoğunluklu polietilen: Deterjan ambalajları ve pet süt şişesinde bulunur. Zararsızdır.

3. PVC Polivinil klorid: Streç folyo, dış mekanda kullanılan eşyalar, plastik pipo, zemin malzemesi, duş perdeleri, şeffaf ve kabartmalı plastik ambalajlarda kullanılır. Zararlıdır!

4. LDPE Az yoğunluklu polietilen: Kuru temizleme ve çöp torbaları, yemek saklama kaplarında bulunur. Zararsızdır.

5. PP Poliproplen: Şişe kapakları, içecek kamışları, biberon, yoğurt kaplarında vardır. Zararsızdır.

6. PS Polistiren: Yemiş paketleri, plastik bardak-tabak, markette etin satıldığı köpük tabak, hazır paket fast food ürünlerdedir. Zararlıdır.

7. DİĞER: Bunlar birden altıya kadar kullanılan plastiklerin dışında kalanlardır. Yemek saklama kapları ve bazı pet şişelerde bulunur. Zararlıdır.
Bunlardan uzak durun

Uzmanlar özellikle 3 no’lu plastikten uzak durulmasını öneriyor. Çünkü 3 no’lu plastikler yiyecek ve içeceklere dioksin gibi toksik (zehirli) maddeler salıyor. Özellikle bu tür plastikler mikrodalga ve bulaşık makinesinde asla kullanılmamalı. Köpük tipi plastiklerin içerdiği polistiren ise ısınınca yiyeceklerle temasa geçiyor. Amerika’da yapılan bir araştırma, 6 no’lu plastiklerin hormonal bozukluklara yol açtığını kanıtladı. Dünya Sağlık Örgütü, bu maddenin insanlarda kanser yapma riski taşıdığını doğruladı. Tek kullanımlık plastik çatal, bıçak, bardaklar, yumurta kapları... Hamburger ve etlerin konduğu köpük malzeme... Sıcak tutan çaykahve bardakları. Diğer sınıfına giren 7 no’lu plastikler genellikle Endokrin bozucu (EB) adı verilen bir grup kimyasal içeriyor. Su damacanalarında, bazı biberonlarda ve kimi metalik ambalajlarda rastlanan bu kimyasallar vücutta hormonal değişikliklere neden oluyor. Hormonal bozukluklar da kansere yol açıyor.

http://www.doktorsitesi.com/yazi/plastikteki-kanser-tehlikesi/5282

2011-09-10T19:42:00.001+03:00

Uluslararası Çiftçi Hareketi La Via Campesina 28 Kasım-9Aralık 2011

Dün yayınladığı bir metinle uluslararası çiftçi hareketi La Via Campesina tüm dünyada sosyal hareketleri ve şahısları 28 Kasım – 9 Aralık 2011 tarihlerinde Güney Afrika’nın Durban şehrinde yapılacak Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi (UNFCCC) 17. Taraflar Konferansı (COP-17) için harekete geçmeye çağırdı. Çağrı, La Via Campesina’nın Güney Afrika’daki üye örgütü Topraksız Halklar Hareketi’yle (LPM) birlikte yapıldı.

Son iki taraflar konferansındakibaşarısızlığa ve hükümetlerin isteksizliğine atıfta bulunan metin, iklim müzakerelerinin, Bolivyaistisnasıyla, tüm dünya hükümetlerince bir pazaryerine dönüştürüldüğünü, bunun uluslarüstü şirketlerle birlikte yapıldığını söylüyor. La Via Campesina’nın metindeki savunusunca hükümetler, başta Afrika ve Güney Asya olmak üzere, tüm dünyayı iklim değişikliğinin alevlerine terk eden bir ber-mutad işleyiş yolunu tercih ediyor. Bunu gerek zengin ülke ve şirketlerin emisyonlarını düşürme mesuliyetlerini şaibeli bir şekilde fakir ülkelere naklettikleri karbon borsaları, gerekse Ormansızlaşma ve Orman Alanlarının Bozulmasından Kaynaklı Emisyonları Azaltma (REDD) gibi yerel halkları mağdur eden ve pazar mekanizmaları içinde çalışan yağmur ormanlarını koruma mekanizmalarıyla başarıyorlar. Çiftçi hareketi, her ne surette gelirse gelsin, bu tür çözümleri reddettiğini açıklıyor. Çağrı metninde, iklim değişikliğine sebeb olan ber-mutad işleyişin ayni zamanda yaygınlaşan biyo-yakıt tarımı ve genetiği değiştirilmiş organizmaları (GDO) da içeren endüstriel tarım vasıtasıyla devam ettiği belirtiliyor, bu tür bir tarımsal yapının sera gazı emisyonlarının %44′ünden mesul olduğunu hesaplıyor. Çiftçi hareketinin açıklamasında iklim değişikliğinin diğer bir başlıca kaynağı olan fosil yakıtların enerji sektöründeki kullanımına, özellikle kömüre, doğrudan bir vurgu ise görülmüyor.

La Via Campesina’ya göre hükümetler, iklim krizi çözümünden uzak tedbirlerdense iklim ve doğa koruma meselelerine bütüncül bir çerçeve sunan Cochabamba Prensiplerini benimser bir çizgi izlemeli. Bunun dahilinde öncelikli bir hedef olarak gıda sistemini gıda muhtariyetine yönelik bir şekilde değiştirilmeli, yani yerel tüketim için yerel gıda üretimi yapmalı ve bunu çeşitliliği sağlayacak şekilde, sürdürülebilir usullerle çiftçi aileleri ve topluluklarına dayanarak yapmalıyız diyen hareket bunun için bazı öneriler sunuyor:

Çiftçi örgütlerince idare edilen, çiftçilerin birbirlerini eğitecekleri eğitim programlarını desteklemek
Çiftçi örgütlerinin tarımsal ekoloji eğitimi okullarını desteklemek
Endüstriel tarıma her türlü açık veya örtülü sübvansiyonu sonlandırmak
GDOları ve tehlikeli tarımsal kimyasalları yasaklamak
Ekolojik tarım yapan küçük çiftçilere üretim kredileri sunmak
Hastaneler, okullar vs.’ye yönelik doğrudan hükümet gıda satınalımıyla çiftçilerden adil fiyata ekolojik olarak üretilmiş gıda alımı
Tüketiciye doğrudan satış için ekolojik pazarların desteklenmesi
Ziraat eğitimini tarımsal ekoloji ve çiftçiden çiftçiye eğitim metodolojisini öne çıkarır şekilde değiştirmek
Yerel olarak üretilen ekolojik gıda için adil fiyat teşvikleri yaratmak

Hareket, hükümetlere iklim değişikliğiyle acil ve ciddi bir şeklde yüzleşmeleri için çağrı yapmaya devam ederken bir yandan da tarımsal ekoloji ve gıda muhtariyetini tabandan inşa etmeye devam edeceği sözünü veriyor. Bu anlamda atacağı pratik adımları şu şekilde sıralıyor:

“Tarımsal ekoloji hareketini bir taban hareketi olarak değişen iklim kalıplarına uyum sağlayacak şekilde güçlendireceğiz.
Kontrolümüz altında olan bölgelerde karbonu toprakta tutmak için orman tarımını teşvik edeceğiz, ağaç dikeceğiz, ekolojik tarımı, enerji verimliliğini teşvik edeceğiz ve maden ve endüstriel tarım menfaatlerince toprak talanını önlemek için mücadele edeceğiz.
Her seviyede hükümete gıda muhtariyetini iklim değişikliğine bir çare olarak benimsemeleri için iletişim kuracağız ve baskı yapacağız.
Çiftçi tarımının karbon finans mekanizmalarına dahil edilmesi için mücadele edeceğiz.
Kırsal reform ile toprağın çiftçi ailelere dağıtılması ve her türlü toprak talanına karşı çıkmak için mücadelemize devam edeceğiz.
Durban’da COP-17′de ve Brezilya’da Rio+20′de, sivil toplumun diğer kesimleriyle birlikte, iklim değişikliğine sahte çözümlere karşı çıktığımız ve Cochabamba Prensipleri’nin benimsenmesini istediğimiz mesajıyla hazır bulunacak küçük ziraatçi ve çiftçi sesi yaratacağız. İklim değişikliği için en önemli çözümler olarak Küçük Ziraatçi Sürdürülebilir Tarımı ve Gıda Muhtariyeti üzerinde ısrarcıyız.”

Cancun'da La Via Campesina alternatif forum düzenlemişti

La Via Campesina’nın açıklamasına göre tüm Sahara-altı Afrika’dan kervanlarca köylü COP-17 için Durban’a gelecek ve burada başka sosyal hareketlerin temsilcileriyle birleşecek. Geçtiğimiz sene Cancun’da yapılan COP-16′da da Via Campesina en görünür ve sert muhalefet unsuru olarak “Yaşam için Küresel Forum – Sosyal ve Çevresel Adalet” adı altında 76 ülkeden 300 köylü ve çiftçi örgütünün katıldığı alternatif bir forum düzenlemişti.

Hareket, 3 Aralık’taki Dünya Eylem Günü’ne de katılıyor olacağını açıklıyor. 2. Güney Afrika Kırsal Kadınlar Konferansı’nın ise yine Durban’da COP-17′nin ilk üç gününe denk düşecek şekilde yapılacağı bildiriliyor. Özellikle fakir ülkelerdeki kadınların iklim değişikliğinin etkilerinden orantısız derecede fazla etkilendikleri iklim adaleti literatüründe yaygın bir bilgi.

COP-17′ye Türkiye’den de hükümet katılımı dışında önde gelen çevre STKlarının ve Açık Radyo’nun yanı sıra Yeşiller Partisi’nin katılması ve gerek Konferans’ta gerekse Türkiye’de bilgi ve baskı unsuru olarak hükümetin şimdiye kadar kısa vadeli menfaat pazarlığından öteye geçirmediği iklim ve UNFCCC politikaları hakkında yoğun bir çalışma yürütmesi bekleniyor.

Türkiye’de iklim değişikliğine duyarlı insanlar Durban’a doğru süreçte ilk olarak hükümetin yıkıcı iklim ve enerji politikalarına karşı seslerini yükseltmek için tüm dünya ile koordinasyon içinde 24 Nisan‘da İstanbul‘da ve Ankara‘da 350 protestolarında biraraya geliyorolacak.

http://www.yesilgazete.org/blog/2011/09/10/via-campesinadan-durbana-cagri/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+YesilGazete+%28Yesil+Gazete%29

(Yeşil Gazete)

URL: http://www.yesilgazete.org/?p=34845

2011-09-08T11:39:00.001+03:00

Çöpteki Tatlar-Karasaban

Sanayi ülkelerinde gıda israfı giderek artıyor. Tarlalardan sofralara gelene kadar, gıdaların yaklaşık yarısının çöpe atıldığı sanılıyor.

“Taste the Waste” (Çöpün tadına bak!) adlı belgesel film soruna dikkat çekiyor.

Deutsche Welle Türkçe’nin haberi şöyle;

Kırmızı, sulu domatesler, sarı biberler ve salatalıklar… Lezzetli bir salatanın malzemeleri gibi görünen bu gıdalar bir süpermarketin çöp konteynerinden çıkan ürünler. Gelişmekte olan ya da az gelişmiş ülkeler açlık, kıtlık, gıda fiyatlarının yüksekliği, gıda arzındaki yetersizlik gibi sorunlarla boğuşurken, sanayi ülkelerinde çöp tenekeleri çöpe atılan yiyeceklerle dolup taşıyor. Almanya’da yılda yaklaşık olarak 10 milyon ila 20 milyon ton gıda maddesinin çöpe atıldığı ve bu miktarın her geçen gün büyüdüğü tahmin ediliyor.

Bu tezata dikkat çekmek isteyen gazeteci Valentin Thurn, “Taste the Waste” (Çöpün tadına bak!) adlı belgesel filminde, yenebilecek durumda olan gıdaların neden çöpe atıldığını, sanayi ülkelerindeki gıda israfının, kalkınmakta olan ülkeleri ne yönde etkilediği gibi sorulara yanıt arıyor. İlk gösterimi bu yıl Berlin Film Festivali “Berlinale”de yapılan belgesel, 8 Eylül tarihinden itibaren Alman sinemalarında gösterime girecek.

Gazeteci Valentin Thurn’un araştırmalarına göre, tarlalardan sofraya gelinceye kadar gıda maddelerinin yaklaşık yarısı çöpe atılıyor. Peki, neden bu kadar çok gıda maddesini çöpe atıyoruz? Valentin Thurn, süpermarket çalışanları, yöneticiler, fırıncılar, bakanlar, psikologlar, çiftçiler ve AB bürokratları olmak üzere pek çok kişi ve uzmanla görüşerek, bu sorunun yanıtını arıyor. Örneğin filmde görüş aktaran bir çiftçi, patateslerin yarısını daha hasat aşamasında atmak zorunda kaldığını, zira müşterilerin çok küçük ya da büyük patateslerin diğerlerinden daha kötü olduğu gibi bir yanılgıya sahip olduğunu belirtiyor.

Thurn’un filminde ortaya çıkardığı ise, artan gıda israfından herkesin dâhil olduğu bir sistemin sorumlu olduğu. Artık süpermarketler bütün yıl boyunca her tür ürünü arz ediyor. Raflardaki ekmeğin akşam saatlerinde de taze olması gerekiyor, her mevsimde çilek bulunabiliyor… Üstelik ürünlerin süpermarketlerde alıcı bulabilmesi için mükemmele yakın görünmesi şart. Kenarı kopmuş bir marul, küçük bir çürüğü olan patates, ezik büzük bir elma doğrudan çöpe atılıyor; yoğurtlar ise son kullanma tarihinin geçmesine iki gün kala raflardan alınıyor. Bu buz dağının yalnıza görünen yüzü. Zira gazeteciye göre yiyeceklerin yarısının israf edilmesinin, iklim üzerinde de olumsuz etkileri bulunuyor. Tarım atmosfere salıverilen sera etkisi yaratan gazların üçte birinden sorumlu, çünkü gıda talebine karşılık verebilmek için dünyanın diğer ucunda yağmur ormanları yok edilerek, yeni tarım alanları açılırken, çöpte yok olmaya yüz tutan gıdalardan da, atmosfer için karbondioksitten 25 kat daha zararlı olan metan gazı açığa çıkıyor.

Çevre örgütleri de filme ve gıda israfına ilişkin çeşitli açıklamalarda bulundu. Greenpeace, filmin ekim aşamasından ticari olarak piyasaya sürülene kadar gıda artıklarının nasıl değerlendirildiği skandalını gözler önüne serdiğini belirterek, son kullanma tarihi uygulamasının yeniden gözden geçirilmesi çağrısında bulundu. Greenpeace açıklamasında, “Zira son kullanma tarihi yasal olarak değil, gıda sektörü tarafından belirleniyor. Firmalar böylelikle ürünlerine yönelik talebi artırırken, daha fazla çöp açığa çıkmasına neden oluyor” denildi.

Alman Açlıkla Mücadele Örgütü Genel Sekreter Wolfgang Jamann ise yeterince gıda maddesi üretilmesine karşın, dünyada bir milyar insanın açlık çekmesinin bir skandal olduğunu belirterek, “Gıdaya bir ‘değer’ olarak saygı duymanın ve yiyeceklerimiz konusunda daha bilinçli olmanın vakti gelmiştir” şeklinde konuştu.

Kaynak : NTV – 6 Eylül 2011

26 Ağustos 2011 Tarihli ve 28037 sayılı Resmi Gazete'de Yayınlanan Tebliğ ile Lüferin Boyu 20cm oldu.

2011-08-29T09:50:00.000+03:00

26 Ağustos 2011 Tarihli Resmi Gazete'de "2/1 Numaralı Ticari Amaçlu Su Ürünleri Avcılığını Düzenleyen Tebliğde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Tebliğ No.2011/39) Yayınlandı. Tebliğe göre: Lüferin boyu 20cm. oldu.

Aynı Tebliğ'in "Boy ve ağırlık yasakları" başlıklı 17nci maddesinin birinci fıkrasındaki çizelgeden Lüfer, Karagöz(Sargos) ve Lagos, Orfoz, Hani satırları kaldırılmış, çizelgeye aşağıdaki satırlar eklenmiştir.

Karagöz Diplodus vulgaris 18

Sargos Diplodus sargos 21

Lagos Epinephelus aeneus 45

Lüfer Pomatomus saltatrix 20

Orfoz Epinephelus guaza 45

Hani Serranus scriba 30

Ambalaj Atıkları Yönetmeliği Yenilendi

2011-08-24T16:45:00.002+03:00

ANKA

Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'ndan yapılan yazılı açıklamaya göre, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı, ambalaj atıklarının kaynağında ayrı toplanması ve geri dönüşümü konularını düzenleyen Ambalaj Atıklarının Kontrolü Yönetmeliğini yeniledi. Ambalaj Atıklarının Kontrolü Yönetmeliği Resmi Gazete'de 24 Ağustos 2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe girdi. Yönetmeliğin yayımlanmasıyla 24 Haziran 2007 tarihli Ambalaj Atıklarının Kontrolü Yönetmeliği yürürlükten kaldırıldı.

Yeni yönetmelikle, ambalaj atığı üreticilerinin, ambalaj atıklarını, bağlı bulundukları belediyenin ambalaj atıkları yönetim planına uygun olarak, diğer atıklardan ayrı biriktirmek ve belediyenin toplama sistemine bedelsiz verme yükümlülüğü önceki yönetmelikteki gibi şekillendi.

Organize Sanayi Bölgesi(OSB) yönetimleri, OSB bünyesindeki sanayi işletmeleri, diğer sanayi işletmeleri, satış noktaları ve alışveriş merkezleri, belediyenin yönetim sistemi dışında kalan sivil hava ulaşımına açık hava alanları ile bu hava alanları bünyesinde yer alan tüm tesisler, belediye mücavir alan sınırları dışında kalan ambalaj atığı üreticilerinin, yönetmeliğin getirdiği şartları sağlamaları durumunda, oluşan ambalaj atıklarını çevre lisanslı veya geçici faaliyet belgeli toplama ayırma tesisine veya belediyenin toplama sistemine bedelsiz şartı aranmaksızın verebilmelerine imkan sağlandı.

Yönetmeliğe aşağıdaki Resmi Gazete Sitesinden ulaşılabilir.
http://www.resmigazete.gov.tr/main.aspx?home=http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2011/08/20110824.htm&main=http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2011/08/20110824.htm

FSD "Hadi Ankara!" Basın Toplantısı 20 Temmuz 2011 NTVmsnbc

2011-07-20T10:09:00.001+03:00

Slow Food, Fikir Sahibi Damaklar hareketi lideri Defne Koryürek "İstanbul Lüfer'e Hasret Kalmasın!" kampanyası için hükümete seslendi ve güleryüzle de olsa aslında "hadi Ankara!" dediklerini vurguladı.

"İstanbul Lüfer'e hasret kalmasın"...

Bu sözleri ilk kez geçtiğimiz yıl nisan ayında duyduk... Slow Food Fikir Sahibi Damaklar hareketi üyeleri, daha bebekken avlanan ve üremeye fırsat bulamayan lüfer için bir yıl önce harekete geçti...

Gün geldi balık haline gittiler, gün geldi balık pazarlarını dolaşıp hem balıkçılarla hem de vatandaşla konuştular. Amaçlarını anlattılar... En çok da Ankara'ya gidip lüferin avlanma boyunun 14 cm.'den 24 cm'e çıkarılması için toplantılar yaptılar...

Lüferin kaç santimken avlanacağı önümüzdeki günlerde Balıkçılık ve Su Ürünleri Genel Müdürlüğü'nde yapılacak toplantılarda karara bağlanacak.

Slow Food, Fikir Sahibi Damaklar hareketi üyeleri bu toplantıda lüferin avlanma boyunun 24 cm'e çıkması için bir basın toplantısı düzenlediler.

Toplantıda ilk söz hareketin lideri Defne Koryürek'in oldu... Koryürek şunları söyledi: "Amacımız belli: İstanbul lüfere hasret kalmasın! Elbette, sadece İstanbul mu, hayır! Peki sadece lüfer mi hasret kalmamız an meselesi olan, hayır! Ama İstanbul ve lüfer el atmadığımızda, elimizi taşın altına koymadığımızda, umursamadığımızda.. kaybedeceklerimizin en kalp yaralayan, en bizden ikilisi belki de. Bu şehrin sularından orkinoslar geçti, gitti, kayboldular. Kolyos, uskumru, ıstakoz... keza. Midyeler'i yenmez oldu. İstiridye'sini hatırlayan kalmadı. Oysa, çok değil 30 yıl önce Boğaz'a bir çapari sallamak yeterdi, aç kalmazdı hiç bir İstanbullu. Doğası beslerdi, balığı bereketliydi. Bugün balık cüzdanı en kalın olana bile lüks, İstanbul'da. Bu dünyayı paylaştığımız "ev arkadaşımız" "can yoldaşımız" canlılara bu dünyayı yaşanmaz kılan kibirli organizmalara döndük, biz insanlar....

...Bir STK olarak görevimizi yerine layığıyla getirdiğimize inanıyorum: konunun bir diğer muhattabı lokanta işletmeleri, aşçı ve şefler yanımızda. 13 dernek, 5 bin aşçının sözcüsü Türkiye Aşçı Dernekleri Federasyonu'na bugün TURSOB da eklendi. Almıyorlar, satmıyorlar. '4 cm'in altında lüfere tabaklarında, mutfaklarında yer yok! Mehmet Gürs, Murat Bozok, Şemsa Denizsel, Didem Şenol, Mehmet Gök gibi şehrimizin en tanınmış, zanaatının erbabı isimlere bugün ustaların ustası Vedat Başaran da destek olarak geldi. Onlar yeni bir farkındalığın temsilcileri: ne yiyorsak oyuz....

...Bir STK olarak görevimizi yerine layığıyla getirdiğimize inanıyorum: konuya Ayşe hanım teyze de dahil artık. Pazara gittiğinizde çinekop almak eskisi kadar sıradan bir karar değil. Lokantaya gittiğinizde çinekop ısmarlamak eskisi kadar makul gelmiyor hiçbirimize. Memet Ali Alabora ve Serra Yılmaz'ın desteği ile tasamızın, endişemizin, talebimizin farklı tonlar, farlı renklerle ses bulması mümkün bugün. Biz bir STK olarak görevimizi yerine layığıyla getirdik. Buna inanıyorum. Birlik halinde sesleniyoruz Ankara'ya, hadi, diye! Zira konunun tek ilgilisi var artık, o da Ankara! Hadi Ankara! Bu koskoca, kalın dosya sana! Neden "en az 24 cm" diyoruz, hepsi bir kez daha burada.

Basın toplantısının katılımcılarından Vedat Başaran balıkçılığın hayvancılıktan farklı olduğunu, balığın yabandan avlandığı için bir sahibi olmadığının düşünüldüğünü ve dolayısıyla kontrolunun da uzun zamandır ihmal edildiğini vurgularken "Madagaskar'daki adam denizden bir kabuk olsun alıp çıkartmana kızar, oranın dengesinin bozulacağından endişe ederken biz bilinçsiz bir şekilde avcılık yaptık ve sonarlara varan teknolojiyi devreye soktuk. Oysa bu şehrin kofanası vardı. O kofana ki en az çinekop kadar lezzetli halidir lüferin. Ama kimse bilmiyor zira çıkmıyor. Bu bile, başlı başına lüferdeki tükenişin işaretidir" dedi.

Basın toplantısının bir diğer katılımcısı Memet Ali Alabora en güzel benzetmeyi yaptı ve "lüfer eşsizdir, lüfer balık değildir bir kere, o mücevherdir zira dar bir mevsimde tadabilirsiniz sonra isteseniz de olmaz. Nasıl Fransızın trüf mantarı var, İstanbul'un da lüferi var ve ancak o mevsimde o iki ayda yenir. Bittiğinde de biter." dedi. Basın toplantısının sohbete dönüştüğü esnada Alabora Türkiye'nin her bir bölgesinin ne kadar özel olduğunu vurgulayarak, "İstanbul, kültürüne yatırım yapmalı" dedi. "Lüfer bir kültürdür. Eşsiz, eşi benzeri bulunmaz bir kültürdür. Bakın İstanbul tarih boyunca kimsenin olmamıştır. ben İstanbulluyum diyen herkes İstanbullu değildir. İstanbullu olmak lüferi ve erguvanı tanımak demektir. Bunların zamanını

bilmek demektir. Ayrıca İstanbullu olmak sadece karar vererek olunabilecek kadar kolay bir durumdur aslında çünkü bu şehrin kültürünü bilmek ve ona sahip çıkmak demektir. Bu şehrin kültürü poyrazı, lüferi, erguvanıdır.. İstanbul'a olan aşkını şiirlerinde ifade eden nice şairler var İstanbul doğumlu değiller ama biz onlara İstanbullu biliriz. Bu durum dünyanın başka hiçbir yerinde bu kadar kolay değildir. Bakın İstanbul aynı zamanda diğer metropol şehirlerden çok farklıdır, eşi benzeri yoktur. Bu çoğrafya, bu kültür, bu tarih ve bu servis hiçbir yerde yok. İstanbul'u moda başkenti yapın, yarın başka rakip çıkar. İstanbul'u ekonomi başkenti yapın, daha olmadan bir rakibi çıkar. Ama İstanbul'u lüfer üzerinden tarif edin, bunun kültürünü konu edin.. rakipsizdir. Eşi benzeri olmaz." diye ekledi. Bir sohbet havasında giden basın toplantısı Defne Koryürek'in '' şimdi Ankara'nın lüferde avlanma alt limitini en az 24 cm ilan etme zamanı. Hem de hazır Balıkçılık ve Su Ürünleri Genel Müdürlüğü kurulmuşken.. Balıkçının hasretle beklediği, denizlerimizin, sucul kaynaklarımızın sürdürülebilir yönetimi için harekete geçme zamanı. Hadi Ankara!" sözleriyle noktalandı.

Organik Süt Sağlıklı Toprak, Sağlıklı Hayvan ve Sağlıklı İnsan Arasındaki Bağı Koruyor.(Çiftlik Dergisi 19/07/2011)

2011-07-19T14:25:00.000+03:00

Kelkit Organik Tarım ve Hayvancılık Festivali kapsamında 16 Temmuz Cumartesi günü, Newcastle Üniversitesi’nden Prof. Carlo Leifert, Uludağ Üniversitesi’nden Prof. Doktor Mine Sibel Gürün ve Ege Ünversitesi’nden Prof. Doktor Harun Reşit Uysal’ın katıldığı “Organik Süt ve Gıdaların Beslenme ve İnsan Sağlığı Üzerindeki Etkilerinin” tartışıldığı bir panel gerçekleşti.

Gümüşhane Üniversitesi, Aydın Doğan Vakfı ve Doğan Organik Ürünler’in desteklediği panelde panelistler, son 50 yılda büyük verim artışları yakalamak için bitkisel ve hayvansal üretimde kullanılan kimyasal girdiler ve yoğun üretim teknikleri dolayısıyla, ekosistemin hızla bozulduğuna; bunun çevre ve insan sağlığı açısından sürdürülemez bir durum haline geldiğine; organik tarım ve hayvancılığın bu olumsuz gidişatı tersine çevirebilmek için çok önemli olup, organik yöntemlerle üretilen sütün konvansiyonel süte göre vitamin ve mineraller açısından çok daha zengin olduğuna değindiler.

Panelde Prof. Dr. Gürün, “sağlıklı toprak, sağlıklı hayvanlar ve sağlıklı insanlar arasındaki bağın organik üretim yöntemleri sayesinde mümkün olduğunu” vurgularken, Prof Dr. Uysal “temel gıda maddesi olan sütün organik şekilde üretildiğinde, konvansiyonel hayvancılıkta kullanılan kimyasal pestisitlerin gıda hijyeni üzerindeki olumsuz etkilerinin önüne geçildiğinin; hayvanların antibiyotik almadan, genetiği değiştirilmiş yemlerle beslenmeden, açık alanda otlatılarak bakıldığında protein, mineral ve vitaminler açısından daha zengin süt verdiğinin tespit edildiğini” söyledi.

Prof. Leifert ise “organik sütün daha fazla omega 3 yağ asidi barındırdığını ve kişilerin bağışıklık sistemini güçlendiren, sinir dokusu gelişimi ve beyin fonksiyonlarına fayda sağlayan, diyabet, kalp/damar rahatsızlıkları ve kanser riskini azaltan etkileri olduğunu araştırmaların gösterdiğinin” altını çizdi.

Kelkit Aydın Doğan Meslek Yüksekokulu’nda gerçekleşen panele Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı‘nın ilgili birimleri, sivil toplum kuruluşları temsilcileri, akademisyenler, organik ürün üreticileri, çevre yörelerden organik hayvancılık yapan çiftçiler, ulusal ve yerel basın mensupları katıldı.

Doğan Organik Ürünler:

2002 yılında, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı tarafından elverişli toprakları ile organik tarım için pilot bölge seçilen Kelkit’te kurulan Doğan Organik Ürünler, Kelkit ve çevresini organik süt ve besi hayvancılığının merkezi haline getirmek hedefiyle çalışmaktadır.

Şirket sözleşmeli hayvancılık yapan çiftçileriyle birlikte Kelkit’te 10.000 tona yaklaşan yıllık üretim kapasitesine sahiptir. Türkiye’nin en büyük organik süt üretimini yapmaktadır.

Gümüşhane Üniversitesi Kelkit Aydın Doğan Meslek Yüksekokulu:

2003 yılında Aydın Doğan Vakfı tarafından yaptırılmıştır. Türkiye’nin ilk organik tarım programına sahip olan Yüksekokul, 2010 yılında I. Organik Hayvancılık Kongresi’ni, bu yıl ise “Organik Süt ve Gıdaların Beslenme ve İnsan Sağlığı Üzerindeki Etkileri” konulu paneli düzenlemiştir.

Su Ürünleri Avcılığı ve Yetiştiriciliğinde Artış(TÜİK 2010 Verileri)

2011-07-13T15:51:00.007+03:00

Su ürünleri üretiminde % 4,83 artış

         2010 yılı su ürünleri üretimi bir önceki yıla göre %4,83 artarak yaklaşık 653 bin ton olarak
         gerçekleşti. Üretimin yaklaşık % 61,20’si deniz balıklarından, %7,05’i diğer deniz ürünlerinden, %
         6,16’ı içsu ürünlerinden ve %25,59’u yetiştiricilikten elde edildi.

Avcılıkta %4,68 ve yetiştiricilikte %5,30 artış

Avcılıkla yapılan üretim 485 939 ton, yetiştiricilik üretimi ise 167 141 ton olarak gerçekleşti. Yetiştiricilik üretiminin %47’i içsularda, %53’ü ise denizlerde gerçekleşti. Yetiştirilen en önemli türler içsularda %46,77 ile alabalık, denizlerde %30,39 ile levrek, %16,85 ile çipura oldu.
Deniz ürünleri avcılığında %4,85 artış

Avcılığı yapılan deniz ürünleri üretim miktarı bir önceki yıla göre %4,85 oranında artarak yaklaşık 446 bin ton olarak gerçekleşti. Deniz ürünleri üretiminde ilk sırayı %58,75’lik oran ile Doğu Karadeniz Bölgesi aldı. Bunu %17,28 ile Batı Karadeniz, %8,89 ile Ege, %8,86 ile Marmara ve %6,22 ile Akdeniz Bölgeleri izledi.

          Balık türlerinde değişimler

Deniz balıkları içinde önemli olan türlerden hamsi balığı %11,88 oranında artarak yaklaşık 229 bin ton avlandı. Bu miktarın iç tüketim için avlanılan miktarı %1,23 oranında artarak yaklaşık 116 bin ton, balık unu fabrikalarına gönderilen miktar ise %25,41 artarak 113 bin ton oldu. Çaça balığı ise 57 bin ton üretimle, hamsi balığından sonra %14,27’lik bir paya sahip oldu.

Palamut-torik üretimi %33,61, mezgit üretimi %21,64, çaça üretimi %6,81, kefal üretimi %4,42 oranında artarken, istavrit (kraça) üretimi %29,36, istavrit (karagöz) üretimi %23,31 ve sardalya üretimi %8,15 oranında azaldı.

Diğer deniz ürünleri üretimi %3,63 oranında arttı. Diğer deniz ürünlerinden Beyaz kum midyesi %58,52 ile en yüksek paya sahip oldu.

İçsu ürünleri avcılığında %2,74 artış

İçsu ürünleri üretim miktarı bir önceki yıla göre %2,74 oranında artarak yaklaşık 40 bin ton olarak gerçekleşti. Önemli içsu ürünlerinden sazan balığı %9,98 ve inci kefali %6,52 oranında artış gösterdi.

Su ürünleri istatistiklerinin derlendiği veri kaynakları

Deniz ürünlerine ait bilgiler her yıl Ocak-Şubat aylarında balıkçılara uygulanan anketler yoluyla, içsu ürünleri ve yetiştiricilik üretimine ait bilgiler ise Tarım ve Köyişleri Bakanlığı’ndan doğrudan temin edilmektedir. Deniz ürünleri anketinde büyük balıkçılara tam sayım, küçük balıkçılara ise iki aşamalı tabakalı örnekleme yöntemi uygulanmıştır. Büyük balıkçılarda gelen cevapsız anketler için imputasyon yöntemi kullanılmıştır. Su ürünlerine ait bölgeler itibariyle üretim miktarları, pazarlama, yatırım, satış ve giderleri, balıkçı gemilerinin nitelikleri ve su ürünleri ithalat ve ihracatı, “Su Ürünleri İstatistikleri 2010” yayınında yayımlanacaktır.

Dönemi Avlanan Deniz Ürünleri(Ton)* Avlanan Deniz Balıkları (Ton) Avlanan Diğer Deniz Ürünleri(Ton)

Göstergeler:
Dönemi        Avlanan Deniz  Avlanan Deniz              Avlanan Diğer Deniz
                   Ürünleri(Ton)   Balıkları(Ton)              Ürünleri (Ton)
2010              445 680              380 865                  44 410
2009              425 275              395 660                  57 453
2008               453 113              518 201                 70 928
2007               589 129              409 945                  79 021
2006               488 966             334 248                  46 133
2005              380 381              456 752                   48 145
2004             504 897              416 126                   46 948
2003              463 074              493 446                   29 298

2002 522 744 465 180 19 230

2001 484 410 441 690 18 831

2000 460 521 510 000 13 634

1999 523 634 413 900 18 800

1998 432 700 382 065 22 285

Su Ürünleri İstatistikleri:

Adı Dönemi Değeri (Ton)

Avlanan Deniz Ürünleri (Ton) 2010 445 680

Avlanan Su Ürünleri (Ton) 2010 485 939

Balık Unu Ve Yağ Fabrikalarında İşlenen
Su Ürünleri (Ton) 2009 90 211

Değerlendirilemeyen Su Ürünleri (Ton) 2010 88 573

İçsularda Yetiştiricilik Üretimi (Ton) 2010 78 568

İhraç Edilen Su Ürünleri (Ton) 2010 55 109

İthal Edilen Su Ürünleri (Ton) 2010 80 726

Kültür Balıkları Üretimi (Ton) 2010 167 141

Su Ürünleri Üretimi (Ton) 2010 653 080

Tüketilen Su Ürünleri (Ton) 2009 545 597

HAVA KALİTESİ 2010-2011 KIŞ SEZONU (TÜİK VERİLERİ)

2011-07-13T15:23:00.001+03:00

En yüksek kükürtdioksit ortalaması Hakkari’de, partiküler madde ortalaması ise Iğdır’da gerçekleşti

2010-2011 kış sezonunda kükürtdioksit (SO2) ortalamalarının en yüksek bulunduğu il ve ilçe merkezleri sırasıyla Hakkari, Tekirdağ, Bitlis, Muğla ve Edirne’dir. Aynı dönemde partiküler madde (PM10)(1) ortalamalarının en yüksek bulunduğu il ve ilçe merkezleri ise Iğdır, Osmaniye, Batman, Afyonkarahisar ve Isparta’dır.

Kükürtdioksit ve partiküler madde ortalamalarında sınır değer ve uyarı eşiği aşıldı

2010-2011 kış sezonunda il ve ilçe merkezlerinde ölçüm yapılan istasyonlardan elde edilen SO2 ortalamaları incelendiğinde, Kısa Vadeli Sınır (KVS) Değeri Çanakkale, Hakkari, Tekirdağ ve Şırnak’ta aşılırken, İlk Seviye Uyarı Eşiği Hakkari, Tekirdağ ve Şırnak’ta aşılmıştır. Aynı dönemde PM10 ortalamaları incelendiğinde, KVS Değeri ve İlk Seviye Uyarı Eşiği birçok il ve ilçe merkezinde aşılmış olup, KVS Değerinin aşıldığı gün sayısı 30 ve daha fazla olan il ve ilçe merkezleri Adıyaman, Afyonkarahisar, Bolu, Çorum, Isparta, K.Maraş (Elbistan), Muş, Batman, Iğdır, Osmaniye ve Düzce’dir. İlk Seviye Uyarı Eşiğinin aşıldığı gün sayısı 30 ve daha fazla olan il merkezi ise Iğdır’dır.

Kükürtdioksit ve partiküler madde ortalamalarının en yüksek olduğu il ve ilçe merkezleri (2)

ug/m3(mikrogram/metreküp)

     Kükürtdioksit (SO2)                                        Partiküler Madde (PM10)

          Hakkari 240                                                Iğdır 180
         Tekirdağ 185                                               Osmaniye 170
          Bitlis 108                                                     Batman 164
          Muğla 100                                                  Afyonkarahisar 163
          Edirne 77                                                   Isparta 143
         Aydın 67                                                      Çorum 136
         Mardin 63                                                    Bolu 130
         Zonguldak 61                                               Düzce 126
        Çanakkale 55                                               Siirt 122
        Kars 55                                                        Adıyaman 119

Kaynak: Çevre ve Orman Bakanlığı

(1) Gaz halindeki emisyonların kimyasal dönüşümü ve yığın halinde şekillenmesi ile oluşan, çapı 10 mikrometre altındaki partiküler maddelerdir.

(2) Verilerin kıyaslanabilirliğini sağlamak için en az 4 ay boyunca 21 gün ve üzerinde ölçüm yapılan il ve ilçe merkezleri kapsanmıştır.

KIRMIZI ET ÜRETİM İSTATİSTİKLERİ -Mayıs 2011(TÜİK VERİLERİ)

2011-07-13T15:08:00.001+03:00

Türkiye İstatistik Kurumu tarafından yayımlanan aylık kırmızı et üretim istatistikleri, hayvansal ürünleri girdi olarak kullanan sanayinin NACE Rev.2’ye göre 10.11 ve 15.11 başlığı altında faaliyet gösteren işletmelerden derlenmektedir.

Toplam kırmızı et üretimi 47 467 ton
Toplam kırmızı et üretimi, bir önceki aya göre %8,4 oranında azalırken, bir önceki yılın aynı ayına göre %19,6 oranında azaldı.

Sığır eti üretimi 38 374 ton
Sığır eti üretimi, bir önceki aya göre %14,5 oranında azalırken, bir önceki yılın aynı ayına göre %23,4 oranında azaldı.

Koyun eti üretimi 7 395 ton
Koyun eti üretimi, bir önceki aya göre %30,3 oranında artarken, bir önceki yılın aynı ayına göre %3,8 oranında arttı.

SÜT ÜRÜNLERİ ÜRETİM İSTATİSTİKLERİ Mayıs 2011 (TÜİK verileri)

2011-07-13T14:54:00.001+03:00

Aylık olarak yayımlanan süt ve süt ürünleri üretim istatistikleri, toplanan süt ve üretilen süt ürünlerini tespit etmek üzere çiğ sütü girdi olarak kullanan sanayinin NACE Rev.2’ye göre 10.51 başlığı altında faaliyet gösteren entegre süt işletmelerinden derlenmektedir.

Toplanan inek sütü miktarı 699 122 ton
2011 yılının Mayıs ayında, toplanan inek sütü miktarı bir önceki aya göre % 8,1 arttı.

İçme sütü üretimi 99 823 ton
2011 yılının Mayıs ayında gerçekleşen toplam içme sütü üretimi bir önceki aya göre % 1,2 azaldı.

Peynir üretimi 51 749 ton

2011 yılının Mayıs ayında gerçekleşen toplam peynir üretimi bir önceki aya göre %11,8 arttı.

Yoğurt üretimi 87 898 ton
2011 yılının Mayıs ayında gerçekleşen toplam yoğurt üretimi bir önceki aya göre % 7,9 arttı.

Ayran üretimi 43 140 ton
2011 yılının Mayıs ayında gerçekleşen toplam ayran üretimi bir önceki aya göre % 7,1 arttı.

Balığın Boyu Nasıl Ölçülür?

2011-06-29T12:11:00.001+03:00

Lüferin Boyu 25 cm. Olmalı.

2011-06-27T12:31:00.002+03:00

Çocuklarımızın geleceği, denizlerimizin bereketi ve balıkçımızın refah ve esenliği için lüferde avlanma alt boyunun 24 cm ve üzeri çıkmasını istiyoruz"

Koryürek’ten eylem çağrısı: “Lüfer için umutlar tükenmedi, kararı Bakan verecek”-Yeşil Gazete

2011-06-22T14:01:00.003+03:00

Dün(21/06/2011) Ankara’da yapılan Su Ürünleri İstişare Kurulu toplantısından lüferin avlanma boyunun alt sınırıyla ilgili olumlu bir karar çıkmamasının yankıları sürüyor.

Toplantıya katılan “İstanbul Lüfere Hasret Kalmasın” kampanyası sözcüsü Defne Koryürek Yeşil Gazete’ye yaptığı açıklamada toplantıdan bir sonuç çıkmadığını, ancak henüz umutlarının tamamen tükenmediğini söyledi. %100 erişkinlik 27 cm’de

Toplantıyla ilgili genel bir değerlendirme yapan Koryürek, gündemi belli olmamakla beraber gerek Başbakanlık’tan yapılan açıklamalar ve gerekse de Tarım Bakanı’nın beyanları nedeniyle lüferin avlanma alt boyunda değişiklik yapılmasını beklediklerini, toplantının ikinci bölümünün gerçekten lüfer ile başladığını ve Ege Üniversitesi’nden Cengiz Mete’nin herkesin saygı duyduğu bilimsel araştırmalardan yola çıkarak önemli bir sunum yaptığını söyledi:
Devamı: http://www.yesilgazete.org/?p=29710

"Bizim balıkçınınki ..." (ntvmsnbc)

2011-06-22T10:45:00.000+03:00

ntvmsnbc

Güncelleme: 09:27 TSİ 22 Haziran. 2011 Çarşamba

Yavru balıkların avlanmaması için uzun bir süredir iki önemli kampanya yapılıyordu... Slow Food-Fikir Sahibi Damaklar’ın “İstanbul Lüfere Hasret Kalmasın” ve Greenpeace'in "Seninki kaç santim?" kampanyaları... Kampanyalarla lüferin yavrulayabileceği 24-25 cmlik boya ulaşmadan avlanmasının yasaklanması isteniyordu. Her iki kampanyada toplumda çok ses getirdi...

Hatta Hüseyin Eriş isimli bir vatandaş Başbakanlık İletişim Merkezi'ne “Bu güzelim balığın geleceği sizin elinizde. Lütfen bir şeyler yapın. Gerekirse 2-3 yıl lüfer soyundan olan çinekop ve sarıkanat gibi balıkların avlanmasını ve satılmasını yasaklayın” talebinde bulundu. Vatandaşın talebi yanıt buldu. “Bir vatandaş dilekçe yazdı, Başbakanlık lüfer meselesine el koydu” haberleri medyada yer buldu...
Dün bu konuda kritik bir gündü... Tarım Bakanlığı Koruma Kontrol Genel Müdürlüğü tarafından Su Ürünleri İstişare Kurulu'nda balıkların yasal avlanma boyu gündeme alınıyordu. Ancak heyecanla beklenen toplantı büyük hayal kırıklığı yarattı. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı’nda düzenlenen toplantıda karar çıkmadı.

Haberin devamı: http://www.ntvmsnbc.com/id/25225485/

Biyoçeşitliliği Yokeden İnsanoğlu Hala Üretim Artışından Gurur Duyuyor(Toprak Ana)

2011-06-22T09:42:00.002+03:00

Su Ürünleri İstişare Kurulu lüfere acımadı: Yavru balık avına devam!(Yeşil Gazete)

2011-06-22T09:16:00.002+03:00

Ümit Şahin
22.6.2011

Su Ürünleri İstişare Kurulunun lüfer ve diğer balıkların yasal avlanma boyunun da gündeme alınacak olması nedeniyle heyecanla beklenen bugünkü toplantısı büyük hayal kırıklığı yarattı.

Konu son aylarda Slow Food-Fikir Sahibi Damaklar’ın “İstanbul Lüfere Hasret Kalmasın” ve Greenpeace’in “Seninki Kaç Santim” kampanyalarıyla gündeme taşınmıştı ve yavru balıkların avlanmasının önlemesi hedefleniyordu. Kampanyalarla lüferin yavrulayabileceği 24-25 cmlik boya ulaşmadan avlanmasının yasaklanması isteniyordu.

Ancak bu sabah Tarım ve Köyişleri Bakanlığı’nda düzenlenen toplantıda beklenen karar çıkmadı.

Gün boyunca FSD ve Greenpeace kampanyacılarının twitter’dan izleyicilerine canlı olarak yansıyttığı toplantıda şu gelişmeler yaşandı: devamı: http://www.yesilgazete.org/?p=29670

Su Ürünleri İstişare Kurulu Toplantısı

2011-06-21T17:19:00.002+03:00

Bugün(21/06/2011) düzenlenen Su Ürünleri İstişare Kurulu Toplantısı olumsuz sonuçlanmıştır. Aslında bir sonuç bile çıkmamıştır. Lüferin boyu 14cm.den 19cm.ye çıkartılmaktadır. Lüfer 25cm.de yumurta bırakır. Fikir Sahibi Damaklar Lüfer Koruma Timi'nin yaptığı çabalar ve Greenpeace Akdeniz'in uğraşları ile toplanan 500 bin imza hiç yokmuş gibi hareket edilmiştir. Üstelik orfoz, kalkan gibi soyu tehlikede olan türler için görüşmelerin 2012 tebliğinde yapılacağı ifade edilmiştir. Bu yaklaşım çok geç olabilir. Çocuklarımıza masallarda balık çeşitlerini anlatacağız böyle giderse.

LÜFER KAMPANYASI (21 HAZİRAN SU ÜRÜNLERİ İSTİŞARE KURULU)

2011-06-16T15:01:00.003+03:00

Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğü tarafından; 21 Haziran 2011 tarihinde Fikir Sahibi Damaklar'ın "Lüfer’in asgari boy uzunluğunun artırılması" talebi Su Ürünleri İstişare Kurulu gündemine alınarak, tarafların katılımıyla tekrar değerlendirileceği bildirildi.

"KÜÇÜK BALIK YOKSA BÜYÜK BALIK DA YOK"

Slow Food – Fikir Sahibi Damaklar Konviviyumu

2011-06-08T12:09:00.000+03:00

Slow Food – Fikir Sahibi Damaklar Konviviyumu

Büyük Anadolu Yürüyüşü-Anadoluyu Vermeyeceğiz

2011-05-09T16:51:00.001+03:00

http://vermeyoz.net/

Toprak Ana, temiz topraklarımızın ve ona can veren sularımızın milletin efendisi olan çiftçilerimizin elinden, kendisine sorulmadan alınmasını kabul etmez. "Büyük Anadolu Yürüyüşü" doğaya ve canlı yaşama zarar veren yatırımların durdurulması amacıyla, hiçbir kuruma bağlı olmaksızın sadece bireylerin özgür iradesiyle yapılmaktadır. Devamı için: http://www.toprakana.com.tr/

5 Şubat 2011 Seferihisar Tohum ve Takas Şenliği -Cumhuriyet Bilim Teknik

2011-02-25T21:39:00.000+02:00

YERLİ TORUMUN SATIŞI YASAK, TAKASI SERBEST

Seferihisar Kapalı Pazar Yeri’nde 5 Şubat 2011’de Yarımada Takas Şenliği düzenlendi. Şenlikte bölgedeki yerli tohum üreticileri bir araya gelerek ellerindeki tohumları satış yapmadan değiş tokuş ettiler. Satış yapılmamasının nedeni, 2006 yılında çıkartılan Tohumculuk Yasası gereğince, yerli tohumların satışına getirilen yasaklardı. Böylece üreticiler şenlik sayesinde hem kendilerinde bulunmayan tohumları elde etme şansına kavuştu, hem de yasanın yol açtığı sorunları tartıştı.

Bu etkinlikten yola çıkarak Tohumculuk Yasası’nın Türk tarımını nasıl etkilediğini araştırdık. Bunun için Seferihisar Takas Şenliği’nin gerçekleşmesinde emeği geçen Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi’nden Prof. Dr. Tayfun Özkaya’ya ve Sabancı Üniversitesi’nden Prof.Dr. Selim Çetiner’e yasanın eksik ve aksayan yönlerini sorduk. Çetiner’e göre: ‘İşini bilen memur ile konuyu bilmeyen siyasiler’in çıkarttığı yasa’. Reyhan Oksay

Seferihisar, Mordoğan, Urla ve Karaburun belediyeleri işbirliği ile gerçekleştirilen “Yarımada Tohum Takas Şenliği”nde yerli tohum üreticileri Seferihisar Kapalı Pazar Yeri’nde toplandı. Zarfların içine yerleştirdikleri tohumlarını takas ettiler. Kaybolmak üzere olan tohumları büyük bir özenle saklamış olan çiftçiler, yalnızca tohumlarını değil, bilgi ve deneyimlerini de paylaştılar.

Yerli tohum satışına “Tohumculuk Yasası” ile yasak getirilmiş olmasına tepki olarak düzenlenen bu etkinliğe, ilgili belediye başkanları, çiftçiler, sivil toplum kuruluşları ve akademisyenler de katıldı. Etkinlik kapsamında gerçekleştirilen panelde yasanın şu sorunlara yol açmasından duyulan kaygılara yer verildi:

• Yerli tohum üreticilerimizin çokuluslu üreticiler karşısında rekabet şansının elinden alınmış olması

• Anadolu’nun zengin biyolojik çeşitliliğine vereceği zararlar

• Sıradan vatandaşların tabağındaki yiyeceğin tadının ve besleyici özelliklerinin değişime uğması, daha da önemlisi sağlığımızı tehdit etmesi

88 TÜR TOHUMUN ENVANTERİ ÇIKARTILDI

Şenliğin mimarı Seferihisar Belediye Başkanı Tunç Soyer. Soyer’e, böyle bir etkinliği hangi amaçla gerçekleştirdiklerini sorduk. Yanıt: Tohumculuk Yasası’nın mağdur ettiği yerli tohum üreticilerinin sesini duyurmak için... Altı ay boyunca dört ilçedeki köyleri ev ev dolaşarak, şenliğin amacını üreticilere anlattıklarını ve sakladıkları tohumları pazara getirmeleri için ikna etmeye çalıştıklarını belirten Soyer, bu ziyaretler sırasında kaybolmak üzere olan, yüz yıllık tohumlara bile rastladıklarına dikkat çekti:

“Tohumculuk yasası, yalnızca tohumların değil, bir kültürün ve bir geleneğin kaybolmasına zemin hazırlıyor. Yetkililer tohumları ıslah ediyoruz, hastalıkları yok ediyoruz diyerek yüzlerce tohumun kaybolmasına göz yumuyor. Bizler bu arada 88 tür tohumun envanterini çıkarttık. Daha kapsamlı ve uzun süreli kesin bir planımız yok ama gelecekte bu etkinliği tüm Ege bölgesine yaymayı istiyoruz.”

Bakanlığın bu etkinliğe destek olup olmadığı yönündeki sorumuza Soyer’in yanıtı şöyle: “Hangi destek! Şenliğin yapılmasını engellemeye bile kalkıştılar ama biz izin vermedik.”

TOHUMCULUK YASASI NEDİR?

TBMM’de 31 Ekim 2006 tarihinde kabul edilen 5553 sayılı Tohumculuk Yasası, 8 Kasım 2006’d yürürlüğe girdi. Ancak CHP grubu 2007 başında “Tohum alanından kamunun çekilmesi ve sektörün tümüyle çok uluslu şirketlere bağlanmasını sağlayacağı, yerli tohum çeşitliliğini yok edeceği“ gerekçesiyle Anayasa Mahkemesi’nde dava açtı. Yüksek Mahkeme Ocak 2011’de aldığı kararla kısmi iptal getirdi.

Yerli tohumların ıslah edilmesi ve tohum piyasalarına istikrar getirilmesi amacı ile çıkartılan yasayı, Tarım ve Köyişleri Bakanı Mehdi Eker şöyle savunuyor (Ocak 2011 Basın açıklaması):

“Son 4 yılda, bu kanunun uygulamaya girmesinden bu yana, Türk tohumculuk sektörü eskiye kıyasla çok önemli mesafe katetti. Hem üretim arttı, hem sektörün yapılanmasıyla ilgili önemli gelişmeler sağlandı. Türkiye’nin tohumluk üretiminde çok ciddi bir artış meydana geldi. Yeni tohum çeşitleri geliştirildi. Bu manada da Türkiye tohumculuk sektörünün dışa bağımlılığı azaldı. Tohumluk ihracatı artış gösterdi.”

Oysa Ziraat Mühendisleri Odası yasa henüz tasarı halindeyken, bu şekliyle yasalaşmasının ülke tarımına yarardan çok, zarar vereceğini savuruyordu. Özellikle biyoçeşitlilik için büyük tehlike oluşturduğunu ileri süren oda yöneticileri çekincelerini şöyle açıklıyorlardı:

“Bitkisel üretim materyali olan tohum, bir ülkenin tarım sektörü için stratejik öneme sahiptir. Bu bağlamda, tohum üretim ve dağıtımını çokuluslu şirketlerin tekeline bırakan ülkelerin, bağımsız bir tarım sektöründen söz edebilmeleri olanaksızdır. Üstelik Türkiye 3 bini endemik (sadece Türkiye’de bulunan) 13 bin bitki çeşidine sahiptir. Bu yasanın çıkmasıyla beraber, Anadolu coğrafyasının genetik zenginliği GDO’larla tehdit altına gireceği gibi, patentlenme yoluyla da şirketlerin eline geçecek. Tasarı, devletin, tohum üretiminden sertifikalandırılmasına ve ticaretine dek tüm alanlardan çekilmesini ve bu görevleri kurulacak olan Türkiye Tohumcular Birliği’ne devretmesini öngörüyor.”

BİYOKORSANLIK

Yasadan akademisyenler ve yerli tohum üreticileri de hoşnut değil. Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Tayfun Özkaya, yasayla ilgili en önemli kaygısını dergimize şöyle aktardı:

“Yerel tohumlarla sağlanan biyoçeşitliliğe, uluslararası tohum şirketleri ağır darbeler indiriyor. Örneğin daha önce domateste veya buğdayda nerede ise her köyün toprak ve iklim özelliklerine uyum göstermiş binlerce çeşidi, birkaç çeşide indirerek bunları da patent veya benzeri fikri mülkiyet halkları ile sahiplenmek istiyorlar. Binlerce kuşak çiftçinin geliştirdiği bu çeşitlere, birkaç genini değiştirerek el koyuyorlar. Buna biyokorsanlık diyoruz…. ABD’de birçok sebze çeşidi % 95′lere kadar varan oranlarda yeryüzünden silindi. FAO dünyada çeşit kaybının %75 olduğunu bildiriyor. Ülkemizde de yerel çeşitler daha çok dağ köylerinde kalmış. Küresel ısınma yerel tohumları her bakımdan üstün hale getiriyor. Çünkü bunlar değişen iklim koşullarına daha kolay uyum gösteriyorlar ve çoğu zaman daha az suyla hatta susuz yetiştirilebiliyorlar.”

Özkaya’ya göre, yasadaki diğer sakıncalar şöyle:

-Uluslararası şirketlerin geliştirdiği çeşitlerin daha verimli olduğu iddiası doğru değil. Bu verim artışı kimyasal gübrelerle sağlanıyor. Ayrıca şirket çeşitleri hastalık ve zararlılara dirençsiz olduğundan kimyasal ilaç kullanmak kaçınılmaz oluyor. Araştırmalar yerel tohumlarla üretilmiş ürünlerin vitamin ve mineral maddeler başta besleyici özellikler yönünden şirket tohumlarından çok üstün olduğunu ortaya koyuyor. ABD’de yapılan bir araştırma ile 1950-1999 yılları arasındaki 50 yıllık süre içinde 43 sebze ve meyvede 13 besin maddesinde besin değerlerindeki değişimler incelenmiş. Örneğin ıspanakta C vitamininde düşme oranı %52; soğanda ise %28’dir. (Davis, Donald R., ve ark. 2004, Changes in USDA Food Composition Data for 43 Garden Crops, 1950 to 1999, Jou. of the Am. College of Nutrition, Vol. 23, No. 6, 669–682.)

-Tohum ve hayvanlar bütün bir insanlığa aittir. Uluslararası şirketlerin (Novartis, Monsanto, Cargil, Dupont, ADN ve Bayer vb….) bunlara fikri mülkiyet hakları ile sahip çıkmaları doğru değil. Domates, biber, patlıcan, tütün gibi birçok bitki bize Amerika’dan geldi. Domatesin gelişinin üzerinden 100 yıl geçti. Patlıcan ve biberin ise 300 yıl önce geldiği tahmin ediliyor. Diğer yandan on bin yıl önce Anadolu’da geliştirilen buğday buradan bütün dünyaya yayıldı.

-Farklılıklar iyidir, çünkü hastalık ve iklimdeki değişikliklere bu tohum kolayca uyum gösterebilir. Şirketler yerel tohumları piyasadan silmek isterken, sadece kendi ıslah programlarında kullanmak üzere yaşamalarını istiyorlar. Onlara göre yerel tohumların yeri tarlalar değil gen merkezleridir.

-Yasa, Tarım Bakanlığının tohumla ilgili yetkilerinin çoğunun Türkiye Tohumcular Birliğine devrini öngörüyor. Oysa bu birlik yabancı veya yerli tohum şirketlerinin hegemonyası altında.

-Yasanın biyogüvenlik yasasından önce çıkmış olması sorunlu olmuştur. Biyogüvenlik yasasında kamuoyunun ağır tepkileri nedeniyle GDO’lu tohumların üretimde kullanılması yasaklandı. Tohumculuk yasasında ise GDO ile ilgili olumlu veya olumsuz bir ifade yok.

Prof.Dr.Özkaya’ya göre, yasanın getirdiği bu olumsuzlara karşı alınması gereken önlemler şöyle: “Yerel düzeyde tohum ağları, dernekleri kurulmalı. Yerel tohumlardan kimyasal ilaç ve gübre olmaksızın üretilen ürünler köylü pazarlarında veya tüketim kooperatiflerinde satılmalı. Bunlara belediyeler öncülük yapmalı. Elbette tohum kanunu da değişmeli.

YASA TÜRK TOHUMCULUĞUNU KORUYOR

Yasaya yöneltilen bu eleştirilerin abartıldığını düşünen akademisyenlerimiz de var. Bunların başında Sabancı Üniversitesi Mühendislik ve Doğa Bilimleri Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Selim Çetiner geliyor. Yasada genetiği değiştirilmiş organizmalarla (GDO) ilgili bir hüküm bulunmadığına dikkat çeken Çetiner, tohum ithalatının serbest bırakıldığı 1984’ten bu yana Türkiye’nin ciddi kayba uğradığını, tasarının getireceği patent zorunluluğunun Türk tohumculuğunu koruyacağını ve Türkiye’nin tohum ihracatçısı haline geleceğini vurguluyor.

Çetiner, Tohumculuk Yasası ile ilgili sorularımızı şöyle yanıtladı:

Yasa, tarımı çok uluslu özel şirketlerin yönetimine mi kaydırıyor? Çiftçiler artık kendi tohumlarının kullanamayacaklar mı?

Tartışmalara konu olan 5553 sayılı Tohum Yasası, 1963 tarihli Tohumlukların Tescil, Kontrol ve Sertifikasyonu Hakkında Kanun’un yerine çıkarıldı. Değişen günümüz koşullarına uygun bir Tohumculuk Yasası çıkarılması olumlu olarak düşünülebilir. Ancak, “işini bilen memur ile konuyu bilmeyen siyasiler” tarafından son halini bulan Kanun’un önemli eksik ve sakıncalı yönleri de var. Bunlardan birisi olan denetim yetkisinin devri, Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmiş olsa da, asıl sorunlu maddeler hala duruyor.

Bununla beraber, “Yasa tarımı çok uluslu özel şirketler yönetimine kaydırıyor” iddiası da doğru değil.

Çiftçilerin kendi tohumlarını kullanamayacakları iddiası da doğru değil. Çiftçiler kendi tohumlarını koruyaabilir, takas edebilir ancak bunları para karşılığı satamazlar. Tohumculuk ile uğraşan kişilerin evrensel kurallar çerçevesinde çalışıp denetlenmeleri son tahlilde çiftçilerin yararınadır.

Tohumculuk Yasası tohumların ıslahı ve tohum piyasalarına düzen getirme konularında ne gibi yenilikler getirecek?

Tohum, bir teknoloji paketidir. Çiftçiler için en verimli, hastalık ve zararlılara dayanıklı çeşitler, bitki ıslahçıları tarafından uzun yıllar süren çalışmalar sonunda geliştirilip, tohum üreticileri tarafından çoğaltılır ve çiftçilerin dolayısı ile tüketicilerin hizmetine sunulur.

Bununla beraber, Tohumculuk Kanunu ile getirilen yeni Birlik yapılanmasının Türkiye’de bitki ıslahının ve tohumculuğun geliştirilmesine hizmet etmesi pek de mümkün görünmüyor. Öte yandan, 5 yıllık geçiş süresi sırasında Bakanlığın ilgili birimleri gerekenleri yapmadığı için, bazı ciddi sıkıntıların ortaya çıkmasına neden oldu.

Yerli tohumların patentlenmesi mümkün mü?

Çeşit tescili için gerekli koşulları yerine getirmesi kaydıyla yerli çeşitler şimdiye kadar olduğu gibi de bundan sonra da tescil edilerek ticarete konu olabilecek. Burada yerli yabancı çeşit ayrımı yapılmıyor.

Köylüler tohumlara daha yüksek bir fiyat mı ödeyecek?

Yerli veya yabancı, yüksek verimli ve üstün vasıflı çeşitlere ait tohumlar düşük verimli köy çeşitlerinden pahalı. Ancak, 1985’den beri gördüğümüz üzere üreticiler yüksek ücret ödeyerek satın aldıkları tohumlardan karşılığını defalarca fazlası olarak geri alıyorlar. Teknoloji karşıtlarının sıkça dile getirdiği “1 kilo domates tohumu 1 kilo altından pahalı” saptaması, 1 kilo tohumla kaç bin domates üretildiğini söylemedikleri için insanları yanıltıyor.

Yerli tohumlar Türkiye’nin doğa koşullarına daha uygun değil mi? Dışarıdan ithal edilen tohumlar bu topraklarda verimli olabilecek mi?

Yerli tohumların Türkiye koşullarına daha uygun olduğu genellemesi sağlıklı bir yaklaşım değil. Türkiye’de tescil ettirilerek üretilmek istenen yabancı çeşitler, üretim izni verilmeden önce Tarım Bakanlığı tarafından belirlenen farklı koşullara sahip araştırma enstitüleri veya üniversite araştırma alanlarında yetiştirilerek tarımsal performansları gözlemlenir, ancak standart çeşitlerden daha avantajlı görülenlere üretim izni verilir. Verim artışları bunun en somut göstergesi. Zaten serbest piyasa koşullarında üreticiye belli bir üretim avantajı sağlamayan çeşitler, bizzat üreticiler tarafından tasfiye edilir.

Türkiye Tohumcular Birliği tarafsızlığını koruyabilecek mi?

Siyasi baskılardan uzak ve gerçek anlamda sektör temsilcilerinin faaliyet gösterdiği bir Birlik tarafsızlığını korumak durumunda olacak. Ne yazık ki şimdiye kadarki gelişmeler gerçek anlamda bağımsız ve tarafsız bir yapı oluşturulamadığı yönünde.

Tohumculuk Yasası’nda yöneltilen en önemli eleştiri ülkemizin biyoçeşitliliğine balta vurma olasılığı. Siz bu görüşe katılıyor musunuz?

Tarımsal biyoçeşitlilik sadece Türkiye için değil tüm insanlık için önemli. Ancak, teknoloji karşıtlarının biyoçeşitlilik söylemleri, tarımdan anlamayanları korkutmaya yönelik ancak pratik geçerliliği bulunmayan sloganlar. Bütün mesele, gerekli teknolojilere yatırım yapmak; bunun başında bitki ıslahı ve modern tohumculuk gelir. Burada vurgulanması gereken husus, son 50 yılda Türkiye’de biyoçeşitlilik için mutlak gerekli olan vadi içi habitatlar ile göl ve sulak alanların tarımsal araziye çevrilerek yok edilmiş olması. Yüksek verimli çeşitler ve ileri tarım teknolojileri, doğal yaşam alanları üzerindeki bu baskıyı azaltacaktır.

Bu yasa ile GDO’lar arasında her hangi bir ilişki bulunmuyor. Biyogüvenlik Yasası da genetiği değiştirilmiş bitki ve hayvanların yetiştirilmesini kesin şekilde yasaklamıştır.

Yerel tohumlarla üretilen sebze ve meyvelerin besin değeri daha mı yüksek?

Belki de son 50-60 yıldır yapılan ıslah çalışmalarının birinci önceliği bitki ve hayvanlarda verim artışı yönünde oldu. Ancak, bu yerel tohumlarla üretilen meyve sebzelerin besin değerinin daha yüksek olduğu genellemesini tam doğrulamaz.

Tohumculuk Yasası’ndaki aksaklıklar nasıl giderilebilir? Bakanlık yasada iyileştirmeler yapmaya sıcak bakıyor mu?

Tohumculuk Yasa’sının aksayan yönleri geçtiğimiz iki yıl içerisinde ortaya çıkan sorunlar çerçevesinde paydaşların bir araya gelmesiyle çözülmeli. Özellikle, Anayasa Mahkemesi’nin kısmi iptali de göz önünde bulundurularak, Bakanlık bu değişiklik önerilerini dikkate almalı. Ancak, işini bilen bürokratik oligarşinin bu konuda ne kadar istekli olacağı en önemli sorun.

Lüferin Boyu 23 Santime Çıkacak.

2011-02-21T17:34:00.001+02:00

-‘LÜFERİN BOYU 23 SANTİME ÇIKACAK’-

101. Bab-ı Ali Toplantıları’da Tarım ve Köyişleri Bakanı Mehdi Eker;
Son dönemde tartışılan ve “seninki kaç santim” kampanyalarına konu olan balık avlanmada boyut tartışmaları ile ilgili de çarpıcı açıklamalarda bulunan Eker, özellikle lüfer konusunda detaylı bir çalışma yaptıklarını ve Mayıs ayında yürürlüğe sokacakları bu düzenleme ile lüfer avlanma boyunun 23 santim olacağının altını çizdi.

http://www.haber365.com/Haber/23_Santimden_Asagi_Lufer_Kalmasin/?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

ZEYTİNDOSTU DERNEĞİ MARKET RAFLARINI TEMİZLEDİ, HAKSIZ REKABETİN ÖNÜNE GEÇTİ

2011-02-18T18:14:00.001+02:00

Gıda alanında merdiven altı üründen ve haksız rekabetten şikayet eden birçok sektöre zeytincilerden örnek davranış. Zeytindostu Derneği ve TİM’in öncülüğünde 17 sivil toplum örgütünün ‘El ele zeytinyağında yüzde 100 güvence’ projesinde haksız rekabet sağlayan firmaların ürünleri zincir marketlerdeki raflardan indirildi.

Zeytindostu Derneği Başkanı Metin Ölken, “Gıda alanında örnek bir otokontrolle kendi bahçemizi temizledik” diyerek, firmaların kendilerine çeki düzen vermeye başladığını söyledi.

TİM Başkanvekili ve aynı zamanda Ege Zeytin ve Zeytinyağı İhracatçıları Birliği Başkanı Ali Nedim Güreli de birkaç arkadaşla yola çıktıklarını ve örnek bir davranışla haksız rekabeti yüzde 10 seviyelerine indirdiklerini vurguladı.

Yazının Devamı: http://www.zeytindostu.org/habergoster.asp?haber_id=159

Yalancı Şeker-Fruktoz Kanser Yapıyor.(NTVMSNBS)

2011-02-17T16:59:00.000+02:00

'Yalancı şeker'in kanser raporu bakanın önünde

Son dönemdeki salgınları tetiklediği öne sürülen ama asıl kanserin davetçisi olduğu bilinen 'yalancı şeker'e bakanlık el koydu.

İSTANBUL - Avrupa ve ABD’nin damlalıkla kullandığı Türkiye’nin ise tonlarca tükettiği ‘yalancı şeker’ fruktoz olayına devlet kayıtsız kalmadı.

Sağlık Bakanlığı Kanser Dairesi konuyla ilgili bir rapor hazırladı.

Ay sonunda Bakan Recep Akdağ ile Tarım Bakanı Eker, ortak bir basın toplantısı yaparak açıklayacak.

Şeker pancarından şeker üretimi, iki yüzyıl önce ‘Sanayi devrimi’ ile başladı. Daha önce şeker kamışından elde edilen ve sadece zenginlerin sofrasına konuk olan şeker, böylece gelir düzeyi çok yüksek olmayanların da kolayca satın alabileceği bir ürün haline geldi. Doğal olandan uzaklaşan gıda piyasası 1970’lerde fruktoz içerikli mısır şurubunu şeker niyetine üretmeye başladı.

1980’lerde yıllık 3 milyon ton olan üretim, günümüzde 20-30 milyon tonun üzerine çıktı. Bir anlamda fruktoz icad oldu, mertlik bozuldu. Mısır nişastası parçalanarak glukoza, ardından glukoz fruktoza dönüştürülüyor. Bazı ürün paketlerinde mısır şurubu yerine “nişasta bazlı sıvı şeker” veya “NBŞ” yazıyor.

Mısır şurubu, şeker pancarından elde edilen şekerden daha tatlı, üstelik daha ucuz ve taşınması daha kolay. Bu da üreticiler için daha düşük maliyet ve daha yüksek kar anlamına geliyor. Ülkemizde 2001’de çıkartılan şeker yasası ile mısır şurubu üretim kotası yüzde 10 olarak belirlendi, fakat sonra yüzde 15’e yükseltildi. Halbuki bu kota ABD’de yüzde 2, Almanya’da binde 8.9, Fransa’da ise binde 4.9!

Bisküvi, baklava, çikolata hatta gazlı içeceklerdeku kullanımına sık sık rastlanan ‘nişasta bazlı şekerlerin’ (früktoz) kansere yol açtığı iddiaları bilim insanlarının belki de gıda terörü başlığı altında yapıkları incelemelerin en üst sırasında yer alıyor. Vatan Gazetesi son yıllarda Türkiye'de de yoğun olarak kullanılan ve tartışmalara neden olan mısırdan elde edilen nişasta bazlı şekeri (früktoz) uzmanlara sordu.

'KANSEROJEN'

* Prof. Dr. Ahmet Aydın - Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Çocuk Bölümü Metabolizma ve Beslenme Bilim Dalı Başkanı: “Mısırdan üretilen nişasta bazlı şeker kansere yol açar. Sadece fruktoz değil bütün şekerler kansere yol açar, ama içlerindeki en kötüsü nişasta bazlı şekerdir. Şeker en önemli kanserojen maddedir. En hızlı kan şekerini yükselten mısır şurubundan yapılmış fruktozdur. Kanser hücresi sadece şekerle geçinir, yağlarla, proteinlerle beslenmez. Früktoz tüm şekerler arasında en hızlı yağa dönüşme özelliğine sahiptir. Mısır şurubu şişmanlık, hipertansiyon, şeker hastalığı, gut, karaciğer sirozu ve depresyon gibi hastalıkların ana nedeni.”

'KARACİĞERİ BOZAR'

* Prof. Dr. Metin Özata - Endokrinoloji ve metobolizma uzmanı: Amerika’da yapılan araştırmalarda günde 50 gramdan fazla fruktoz yiyen kişilerde şişmanlık ve diyabet riski artmakta olduğunu gösteriyor. Sofra şekerinde bulunan fruktoz şişmanlık olmadan bile şeker hastalığına neden olmaktadır. Fruktoz trigliserid denen kan yağının karaciğerden üretimini artırır. Kan trigliserid seviyesini, kan ürik asit düzeyini, kandaki zararlı AGE ürünlerini, kan şekerini düşürse de uzun zamanda insülin direncini artırır, tansiyonu yükseltir.”

'AYRAN İÇİN'

* Prof. Dr. Nurdan Taçyıldız - Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hematolojisi ve Onkolojisi: “Yüksek fruktozlu gıdaların en büyük etkisi metobolik sendrom yapmaları ve aşırı kiloya yol açmalarıdır. Bunlar lezzetli gıdalar, vücudun insülin dengesini bozuyorlar. Hızla, yeniden acıkmayı oluşturuyorlar. Hazır gıdalarda kullanılıyor. Kekler, çikolatalar, boyalı gıdalar, kolalı gıdalardan en iyisi tüketmekten uzak durmak gerekir. Devlet kontrol etmeli, kotaları azaltmalı.Okul kantinlerine de denetim getirilmelidir. Kola yerine ayran, süt olmalı. Kek, çikolata, gofret yerine meyveler satılmalı.

KANSER RAPORU BAKANDA

* Prof. Dr. Murat Tuncer - Kanser Dairesi Başkanı: “Basında çıkan haberler üzerine kanser kurulunu topladık ve rapor hazırladık, görüşümüzü bildirdik. Bu raporu da Sağlık Bakanlığı’na sunduk. Daha fazla açıklama yapamam. Önümüzdeki günlerde Sağlık Bakanı hazırladığımız raporu Tarım Bakanı ile birlikte kamuya açıklayacak.”

KANSER HÜCRELERİNİ ÇOĞALTIYOR

* Dr. Yavuz Dizdar - İstanbul Üniversitesi Onkoloji Enstitüsü öğretim üyesi: “Son yıllarda gerçekleştirilen ve sonuçları yayınlanan toplum bazlı çalışmalar ve temel bilim araştırmaları fruktozdan zengin nişasta bazlı şekerin insan metabolizmasıyla uyumlu olmadığını ortaya koymuştur. Yapılan temel bilim çalışmaları fruktozun kanser hücrelerinin çoğalmasını hızlandırdığını göstermiştir. Sakın ‘ben mısır şurubu tüketmiyorum’ demeyin. İçtiğiniz kolada, meyve suyunda, gazozda, yediğiniz çikolatada, tatlıda, kekte, pastada, dondurmada kısacası yüzlerce üründe mısırdan elde edilen şeker kullanılıyor. Başta çocuklarımız tüm halkımız kanser riski altında.”

Ekmeğiyle, Tohumuyla, Başlangıcından Bugüne Başka Bir Gıda Mümkün

2011-02-17T13:16:00.000+02:00

Ekmeğiyle, Tohumuyla, Başlangıcından Bugüne

BAŞKA BİR GIDA MÜMKÜN

26 ŞUBAT 2011 CUMARTESİ

SAAT 14.00 – 18.00
14.00 – 15.00 SUNUM

BAŞLANGICINDAN BUGUNE BAŞKA BİR GIDA MÜMKÜN GİRİŞİMİ

15.00 – 15.30 DEĞİRMENLER BARAJLARA KARŞI GÜRLEYİK MÜCADELESİ

15.30 – 16.00 ARA

16.00 – 18.00 FORUM – SÜRECİN BİR PARÇASI OLMAK İÇİN

YER: MAKİNE MÜHENDİSLERİ ODASI İSTANBUL ŞUBESİ

KATİP MUSTAFA ÇELEBİ MAH. İPEK SK. NO:9/2

BEYOĞLU - İSTANBUL

İLETİŞİM: 0534 587 27 85

SABIRLA, BİLİNÇLE, DOSTLUKLA…

Seninki Kaç Santim? - Greenpeace

2011-01-15T10:34:00.000+02:00

Seninki kaç santim? - Greenpeace: "2050’de dünyadaki balık stokları tükenecek. Denizleri hala sonsuz bereket kaynağı olarak görüyorsanız çok yanılıyorsunuz. Büyük balıkların %90’ı çoktan yakalandı. Toplam balık stoklarının %60’ı bitti. Gerı kalan %40 ise 40 yıl içinde son bulacak. Balıkların bittiği gün deniz yaşamı da bitecek."

"Şehir Efsanelerinin Gölgesinde" Tohumda Yanlış Bilinenler-Tarım ve Köyişleri Bakanı M.Mehti Eker

2011-01-14T00:14:00.001+02:00

Son dönemde kamuoyunda tohumla ilgili yaşanan bilgi kirliliğine cevap vermek amacıyla hazırladığımız ekteki broşürü bilgilerinize sunar, kamuoyunun doğru bilgilendirilmesi adına faydalı olmasını temenni ederim.

Mehmet Mehdi EKER
Tarım ve Köyişleri Bakanı

Ayvalık Adaları Tabiat Parkı RES(Rüzgar Enerjisi Santralı) Tehdidi Altında.

2011-01-13T18:00:00.004+02:00

Ayvalık Adaları Tabiat Parkı içinde Rüzgar Enerji santrali (RES) kurulması girişimleri sürerken 6094 sayılı yasada yapılan değişiklikle doğal sit alanlarında “yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı” tesis kurulmasına olanak verilmesi yöre halkının protestosuyla karşılandı.

Ayvalık Adaları Tabiat Parkını Koruma Platformu üyesi Halil Coşkun bu yasanın Tabiat Parkına Çevre ve Orman Bakanlığı’nın ”2009 Revizyon Planı”nının ardından yöneltilen “ikinci bir darbe” olduğunu söyledi.

29 Aralık 2010′da kabul edilen “6094 sayılı yenilenebilir enerji kaynaklarının elektrik enerjisi üretimi amaçlı kullanımına ilişkin kanunda değişiklik yapılmasına dair kanun“un 5. Maddesi şöyle:

“Milli park, tabiat parkı, tabiat anıtı ile tabiatı koruma alanlarında, muhafaza ormanlarında, yaban hayatı geliştirme sahalarında, özel çevre koruma bölgelerinde ilgili Bakanlığın, doğal sit alanlarında ise ilgili koruma bölge kurulunun olumlu görüşü alınmak kaydıyla yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı elektrik üretim tesislerinin kurulmasına izin verilir.” Yazının devamı.......

http://yesilgazete.org/gazete/2011/01/13/ayvalik-adalari-tabiat-parki-res-tehdidi-altinda/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+YesilGazete+(Yesil+Gazete)

5 Şubat 2011 Seferihisar'da Tohum Takas Şenliği

2011-01-12T10:48:00.002+02:00

Seferihisar Belediyesi, 5 Şubat Cumartesi günü gerçekleştireceği Yarımada Takas Şenliği ile, tüm Yarımada ve İzmir’deki üreticileri bir araya getirerek ellerinde olmayan (korunmuş) tohumların takas edilmesini ve birbirleri ile iletişim halinde kalmaları için bir kayıt sistemi oluşturabilmek amacı ile gerçekleştirilecek.

Tohumculuk yasası gereği tohumlarını ve öz tohumlardan elde edilen ürünlerin satışının yasaklanması ile üretici zor zamanlar geçirmekte. Ancak Yasa Takasa karşı herhangi bir olumsuz yargı ve hatta takas ile ilgili hiç bir yargı içermemekte. Bu da üreticilerin ellerinde tohumların sürdürülebilirliğini sağlamak üzere üreticiye bir şans olarak geri dönmekte. Bu bağlamda Seferihisar Kapalı Pazaryerinde kurulacak stantlarda halkımızı bu konuda bilinçlendirmek, tohum takası sağlamak, iletişimi güçlendirmek amacıyla düzenlenecek şenlikte konusunda uzman birçok konuşmacı da yer alacak.

Seferihisar Belediye Başkanı Tunç Soyer, Prof.Dr. Kenan Demirkol, Prof.Dr. Tayfun Özkaya ve üreticiler tarafından verilecek olan konferans ve söyleşiler ile Şenlik bilimsel veriler ile desteklenecektir.

5 Şubat Cumartesi günü Saat 09.00’da başlayacak etkinliğe katılmak isteyen üreticilerin, Seferihisar Belediyesi Strateji Geliştirme Müdürlüğü çalışanı Aslı Odabaş ile temasa geçmeleri gerekmektedir. Bilgi için telefon 0 232 743 39 60/171

http://www.seferihisar.bel.tr/index.php?option=com_content&view=article&id=376:tohumunu-al-gel&catid=3:seferihisar-haber

2.Ulusal Enerji Verimliliği Forumu ve Fuarı 13-14 Ocak 2011

2011-01-12T10:01:00.001+02:00

Alman Yemlerinde Dioksin Seviyesi ‘Normalin 77 Katı’

2011-01-09T12:02:00.000+02:00

Almanya’da son yayımlanan tahlil sonuçları, yemlerdeki dioksin seviyesinin, yetkililerce onaylanan düzeyin tam 77 katı olduğunu ortaya koydu.

Almanya’da 4700 çiftlik, yemlerde yüksek oranda dioksin bulunması üzerine kapatıldı.

Alman yetkililer ayrıca 3 bin ton dioksin bulaşmış yağı, 25 yem üreticisine sağladığı iddia edilen şirketin yasadışı faaliyette bulunup bulunmadığını soruşturuyor.

Bir hayvan yemi fabrikasında yapılan testlerde sorunun geçen yıl Mart ayında tespit edildiği ortaya çıktı.

“Harles und Jentzsch” firmasındaki veriler, yaklaşık dokuz ay gecikmeyle, geçen hafta açıklandı.

Ancak eyalet yetkilileri bunların çok daha erken duyurulmuş olması gerektiğini vurguluyor.

Yeme karışan kimyasallar, tavuklardan yumurtalarına geçti.

Sorun Almanya’yla da sınırlı kalmadı; yumurtalar Hollanda ve İngiltere’ye de ihraç edildi.

Çoğu Almanya’nın Güney Saksonya bölümündeki bu çiftliklerin büyük bölümünde domuz üretiliyordu.

Dioksin skandalı üzerine Güney Kore Almanya’dan domuz ve kanatlı hayvan ürünlerinin ithalini durdurdu.

Sadece bir çiftlikte sekiz bin tavuk itlaf edildi. Ancak uzmanlar hayvanların itlafı konusunda kararın üreticiye ait olduğunu; bunun zorunlu olmadığını belirtiyor.

Kanserojen ama miktar düşük

Dioksin insanlarda kanser gelişimi ile bağlantılı kabul ediliyor.

Ancak yetkililer, yine de bu düzeydeki dioksinin insan sağlığına zarar vermeyeceği konusunda ısrarlı.

İngiliz makamları da tek bir yumurtadan alınacak dioksin miktarının son derece küçük olacağını, tehlike yaratmayacağını belirtiyor.

Uzmanlar “bir iki yumurta yiyince kanser riski artacak diye düşünülmemeli” diyor.

Nasıl karıştığı belirsiz

Dioksinin hayvan yemine karışmasına üretici fabrikadaki bir karışıklığın yol açtığı tahmin ediliyor.

Aynı fabrika, kağıt üretimi gibi sanayi kollarında da çalışıyor ve bu alanlarda dioksin sıkça kullanılan bir madde.

Ancak bu maddenin, çiftliklere dağıtılan yemlere nasıl karıştığı belli değil.

Yetkililer Schleswig Holstein eyaletindeki Harles und Jentzsch fabrikasında biyoyakıt üretiminde kullanılan yağların, yanlışlıkla hayvan yemi diye sevkedildiğini belirledi.

Özel bir laboratuvarda geçen yıl 19 Mart’ta yapılan testlerde de yemlerde kullanılan 1 kilo yağ asidinde normal düzeyin iki katı olan 0.75 nanogram dioksin bulundu.

Ancak bu bulgular kamu sağlığı uzmanlarına ancak 27 Aralık’ta ulaştı. Bu gecikmenin nereden kaynaklandığı araştırılıyor.

Yetkililer, şimdiye dek dioksin karışan 150 bin ton yemin domuz ve kanatlı hayvanlarca tüketildiğine inanıyor.

Kimyasal süreçler ve sanayi ocaklarında yanma sonucu oluşan bir grup kimyasal madde olan dioksinler, hayvanların yağlı dokularında birikebiliyor.

Sanayileşmiş dünyada dioksinler havada, suda, toprakta ve tüm yüyeceklerde düşük miktarlarda bulunuyor.

İnsanlar eğer uzun zaman yüksek düzeylerde dioksin alırsa, sağlık sorunları yaşayabiliyor.

Kanser riskini artırmanın yanı sıra, hamile kadınları olumsuz etkileyen dioksin, bağışıklık sistemini zayıflatıyor; sperm yoğunluğunda azalmaya ve öğrenme güçlüklerine yol açabiliyor. (BBC)

http://yesilgazete.org/2011/01/08/alman-yemlerinde-dioksin-seviyesi-normalin-77-kati/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+YesilGazete+(Yesil+Gazete)

Dilovası Gerçeği. Anne Sütünde Ağır Metal Var.

2011-01-09T11:51:00.001+02:00

Sanayi kuruluşların evlerin içinde bulunduğu Dilovası’ndan korkunç veriler: Cehennemde yaşıyorlar.

Sanayi kuruluşlarının konut alanlarıyla iç içe girdiği, kanser vakalarının ise dünya ortalamasının 30 kat üzerinde olduğu belirtilen Kocaeli’nin Dilovası İlçesi’nde yapılan bir araştırmada, doğum yapan annelerin sütünde yüksek dozda ağır metale rastlandı. Arıştırmayı yapan Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Halk Sağlığı Ana Bilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Onur Hamzaoğlu, annelerin sütünün yanı sıra bebeklerin kakasında da vücutta doğal olarak bulunmaması gereken ağır metaller tespit ettiklerini söyledi.

Türk sanayinin kalbi olarak adlandırılan ve bünyesinde demir çelik, kimya, petrol, otomotiv ve lastik sektörü olmak üzere 400’ün üzerinde büyük ölçekli sanayi kuruluşu, kimya, petrol ve LPG depolama tanklarını da barındıran Kocaeli’nde, yeni sanayi kuruluşlarının da anlaşmaları yapılıp temelleri atılıyor. Yerli ve yabancı yatırımcının, deniz, kara ve demiryolunun yanı sıra hava ulaşımı açısından da en uygun konumda olması nedeniyle tercih ettiği Kocaeli’de, 13 organize sanayi bölgesi bulunuyor ve yenilerinin de kurulması için çalışmalar sürdürülüyor.

Aralarında dev demirçelik tesislerinin de bulunduğu, kimya ve boya sanayii başta olmak üzere birçok fabrikanın konut alanları ile iç içe girdiği Dilovası İlçesi’nde ise alınan önlemlere rağmen bacalardan çıkan gazlar nedeniyle hava zehirleniyor ve buna bağlı olarak da kanser vakalarındaki artış dikkat çekiyor. Daha önce yapılan araştırmalarda kanser vakaları dünya ortalamasının 30 kat üzerinde olduğu belirlenen, TBMM’de özel olarak ’Dilovası Araştırma Komisyonu’ kurulan ilçede, Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Halk Sağlığı Ana Bilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Onur Hamzaoğlu 2004 yılında başlattığı araştırma sonuçları da ürkütücü. Kocaeli ve Dilovası bölgesinde ağır metal yoğunluğu ve hamile kadınlar ile bebekler üzerindeki ağır metal düzeyinin saptanmasına yönelik çalışma sonuçlarına göre doğum yapan annelerin sütünde bile ağır metal var.

HER AY HAVA ÖLÇÜMÜ YAPTIK

Her ay bölgede hava ölçümleri yaparak metal oranlarını tespit ettiklerini söyleyen Prof.Dr. Onur Hamzaoğlu, “Dilovası bölgesindeki kanserden ölümlerin hem Türkiye’de, hem de dünyaya oranla daha fazla sıklıkta olduğunu tespit ettik. Hava kirliliği ile ilgisini araştırdık. Kandıra ve Dilovası’nda her ay hava ölçümleri yaparak ağır metal analizlerini yaptık. Kandıra ve Dilovası’nda araştırmaya katılmayı kabul eden hamile kadınların hamileliklerini araştırdık. Doğumdan sonra da annenin sütünden ve bebeğin kakasından ilk örnekleri aldık. Araştırmalarımız şu anda devam ediyor. Sonuç beklentilerimizi doğrular şekilde çıktı” dedi.

HAMİLE KADINLARIN SÜTLERİNDE AĞIR METAL VAR

Dilovası bölgesinde havadaki partüküllerde ağır metallerin çok fazla olduğunu söyleyen Prof. Dr. Hamzaoğlu, “Dilovası bölgesinde doğan bebeklerin kakalarında ağır metal çok yüksek. Annelerin de sütlerinde ağır metalin yüksek olduğunu izlemeye başladık. Çalışmamızı sonlandırdığımızda bu verileri ayrıntılı olarak tespit edeceğiz” diye konuştu.

ONLAR CEHENNEMİN KURBANLARI Dilovası ile sanayi kuruluşlarının bulunmadığı Kandıra ilçesini karşılaştırdıklarında cennet ile cehenneme benzeten Prof. Dr. Hamzaoğlu , “Dilovalılar cehennemde yaşıyorlar. Kandıra ile Dilovasında arasında inanılmaz bir fark var. Dilovası’ndaki anne ve bebekler cehennemin kurbanları. Vucutlarında kadmiyum, alüminyum gibi metaller var. Bunlar insan vücudunda doğal olarak bulunan metaller değildir” dedi.

DAHA DA ARTTI

TBBM Dilovası Araştırma Komisyonunun önemli bir noktayı tespit ettiğini söyleyen Hamzaoğlu, “Komisyon raporu yayınladığında en önemli konu sanayi kuruluşlarının kapasite arttırışını durdurulmasıydı. O günden bugüne kadar kapasite oranlarının arttırıldığını tespit ettik. Örneğin demir çelik üretimi yapan fabrikaları ziyaret ettiğimizde 50 tonluk metal eritme potalarını 250 tona çıkarttıklarını gördük” dedi. (dha)

http://yesilgazete.org/2011/01/08/dilovasi-gercegi-anne-sutunde-agir-metal-var/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+YesilGazete+(Yesil+Gazete)

Tavuğu Civcivken Yiyelim Bakalım N’olacak.(Mehveş Evin-caddemilliyet)

2011-01-06T10:31:00.001+02:00

Lüferi 24 santimin altında (yani sarıkanat ve çinekop iken) avlamaya devam edersek, soyu tükenecek savı, bilimsel olduğu kadar basit de. Çünkü bu balık, ancak 24 santim büyüklüğüne eriştiğinde, yani iki-üç yaşına geldiğinde üreyebiliyor. Bilim insanları buna ‘ilk cinsel olgunluk’ diyor. Yıllardır aşırı miktarda avlanan lüferin yasal avlanma boyu 14 santime indiğinden beri artık denizlerimizden çıkmaz oldu. Bugün tezgahta tek tük lüfere rastlıyorsak, bu yırtıcı, göçer balığın başka sularda koruma altına alınıp, sularımıza bir şekilde ulaşmasından. Veya daha acısı: İthal edildiğinden!
Bilim konuşsun

Türkiye, yıllardır AB Ortak Balıkçılık Politikası‘nı ihlal ederek yavru balık avlıyor. Ne diyor AB? “Balık stoklarının, avcılık veya doğal nedenlerle ölen balıklardan dolayı eksilen kitleyi karşılamak üzere, belli bir yenilenme süresine ihtiyacı vardır. Stokların yenilenmesi için gereksinim duyulan miktarda ergin balığa sahip olabilmek için küçük balıkların büyümelerine ve üremelerine mutlaka izin verilmelidir.”

Türkiye’de balıkçılık deyince akla gelen ilk isimlerden biri, İstanbul Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi öğretim üyesi Prof. Dr. Bayram Öztürk. “25 santimden küçük lüfer tutulmazsa bu balıklar boğazda kalır mı?” sorusunu Prof. Öztürk şöyle yanıtlıyor: “Eğer 25 cm’den küçük lüfer tutulmazsa, ileride daha büyük ve daha etli balıkların elde edilmesi mümkün olur. Bu balık göç ettiğinden Boğaz’da sabit kalmayacaktır. Ancak küçük boylarda avlanılmadığında, göç zamanlarında daha büyük balıkların bulunduğu sürüler halinde sularımıza geri gelebilecek.”

Karadeniz nasıl bitti?

Sularımızda yapılan en kapsamlı bilimsel araştırmalardan biri, Dr. Mustafa Zengin liderliğinde beş akademisyenin hazırladığı ‘Karadeniz’de av verimliliğinin araştırılması’ (Kasım 2002, Trabzon).

Araştırmanın yapıldığı tarihte lüfer için avlanma limitinin 20 santim olduğunu hatırlatarak başlayalım:

* Lüfer stoklarının en önemli kısmı Marmara Denizi, İstanbul Boğazı ve Batı Anadolu’dadır. (Ivanov ve Beverton, 1985).

* Ancak lüfer balıkları uzun yıllardan beri Marmara’ya göçleri esnasında, Türk balıkçılar tarafından şiddetli bir av baskısına maruz kaldı ve Karadeniz’deki stok giderek azaldı.

* Lüfer avı özellikle 1970-1992 döneminde, Batı Karadeniz bölümünde; Bulgaristan, Romanya ve Ukrayna kıyılarında tamamen kayboldu.

* Bulgaristan’ın 1941-1990 yılları arasındaki ticari balıkçılık verileri incelendiğinde; 1970’lerin sonundan itibaren başta lüfer olmak üzere uskumru, palamut, orkinos ve kılıç avında dramatik bir düşüş gözlendi.

Lüfer stoğu nasıl eridi?

* 1982-2000 yılları arasında Türkiye’nin Karadeniz’den karaya çıkardığı lüfer avı, lüfer stoklarının son 15 yıl içerisindeki durumunu net bir şekilde ortaya koyuyor. Lüfer; 1982 yılında yaklaşık 23 bin ton av verirken, 1999’da 1.600 tona düştü.

* Bu düşüş, özellikle 1990’lı yılların başından itibaren daha hızlı oldu (DİE, 1982-2000 ). Türkiye kıyılarındaki lüfer stoklarının yıpranmasında, bu dönemlerde uygulanan balıkçılık yönetim stratejilerinin payı büyüktür.

* Bakanlıkça, lüfer balıklarının uzun yıllardan beri çinekop adı altında ayrı bir türmüş gibi avlanmasına izin verilmesi, bu türün Marmara ve Karadeniz’deki popülasyonunun çökmesinde en önemli etkenlerin başında yer aldı.

* Henüz 13-14 cm boyunda, cinsel olgunluğa ulaşmamış 0-1 yaş grubundaki balıkların avlanması yanlışlığından bir an önce vazgeçilerek, bu türün avcılığı konusunda yeni stratejiler geliştirilmeli.

Ne o, bunlar da mı yetmedi? 11 santimlik balıkları avlamaya devam edin, bakalım ne olacak?

RAKAMLARLA LÜFER

* Dünya çapında ki rakamlar şöyle: 1983’te 60 bin ton, 2002’de ise 50 bin ton lüfer avlandı. 2002, lüferin yüksek miktarda avlandığı son yıl oldu.

* Türkiye’de en yoğun avcılık boyu, lüferin üremediği boylar olan 11-23 cm arasında.

* Lüfer balığı, sularımızda ancak 1 - 1.5 yılda çinekop boyuna geliyor.

* Lüfer, etçil ve çok aktif bir balık olduğu için çok miktarda balık tüketiyor. Böyle beslenen balıklarda büyüme ve et oluşturma hızı yavaş.

* Akyol ve Ceyhan’ın 2007’deki araştırmasına göre, 1959’dan 2004’e avlanan lüferin maksimum boyu azaldı.

http://cadde.milliyet.com.tr/2011/01/06/YazarDetay/1335397/Tavugu_civcivken_yiyelim_bakalim_n_olacak

WikiLeaks Belgelerinde ABD'nin Genetiğiyle Onanmış Tohum Baskısı.

2011-01-05T09:08:00.000+02:00

T24- WikiLeaks'in sızdırdığı ABD Dışişleri kriptolarından genetiğiyle oynanmış tohumlar çıktı. Belgeye göre, Fransa'nın genetiği değiştirilmiş mısır tohumunu yasaklamasının ardından Paris'teki Amerikan büyükelçisi Craig Srapleton, bu ürünleri yasaklayan ülkelerin cezalandırılmasını istiyor.

BBC'de yayımlanan habere göre, Guardian'da yer alan, gazetenin çevre editörü John Vidal imzalı haber, Wikileaks internet sitesi tarafından yayımlanan yeni belgelerden çevreyle ilgili olan bazıları hakkında.

Haberin başlığı "Amerikan diplomatları genetik modifikasyona uğramış tohumlara direnen Avrupa'nın cezalandırılmasını istemiş".

Haberde ele alınan Wikileaks belgelerinin ortaya koyduğu olay 2007 yılına dayanıyor.

O yıl Fransa, Montanso mısır tohumu olarak bilinen genetiğiyle oynanmış tohum cinsinin ülkede kullanımı yasaklıyor.

Bunun üzerine Paris'teki Amerikan büyükelçisi Craig Srapleton tarafından Washington'a gönderilen yazışmada, Avrupa Birliği'nin, özellikle de söz konusu tohumun kullanımını desteklemeyen ülkelerin cezalandırılması talep ediliyor.

Wikileaks'in yayınladığı diğer belgelerde de genetiğiyle oynanmış tohum sektörünün, Amerikan ticari ve stratejik çıkarları için önem arz ettiği vurgulanıyor.

Guardian'ın haberinde dikkat çeken bir diğer nokta ise Amerika'nın kalkınmakta olan birçok ülkede, rahipler tarafından karşı çıkılan tohumların kullanımını Vatikan üzerinden yaymaya çalıştığı iddiası.

Yazışmalarda Papa'ya yakın danışmanların söz konusu tohumları üreten Amerikan şirketlerini desteklemek konusunda ikna edildikleri, Papa'nın da kısa süre sonra ikna olacağının beklenebileceği söyleniyor.

Guardian'ın haberi Amerikan hükümetinin genetik modifikasyona uğrayan tohumları üreten şirketler adına doğrudan çalıştığı yorumuyla sona eriyor.

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jan/03/wikileaks-us-eu-gm-crops

Yeni Yılınız Kutlu Olsun

2010-12-30T13:26:00.000+02:00

Tohumlarımızın Koruma Altına Alındığı,

Topraklarımızın Daha Verimli Olması İçin Çalışıldığı,
Denizlerimizin ve Balıklarımızın Yeni Çıkacak Yasalar İle Korunduğu,
Sağlığa Aykırı Katkı Maddelerinin Olmadığı Market Ürünlerinin Rafları Süslediği,

Bir

2011 Yılı Dilerim.

Domates 50 Yılda Değerini Kaybetti

2010-12-28T12:10:00.003+02:00

Domates 50 yılda magnezyumun %24'ünü, kalsiyumun %46'sını, demirin %27'sini ve bakırın %76'sını kaybetti.

İngiltere'de yapılan bir araştırmaya göre 1940 ila 1991 arasında sebzeler içerdikleri magnezyumun %24'ünü, kalsiyumun %46'sını, demirin %27'sini ve bakırın %76'sını kaybetti. Bir tek dometesin 1940'ta ihtiva ettiği bakırı almak için 1991 ürünü 10 damates yemek gerekiyor. Devamı......

http://www.haberekspres.comtr/domates-50-yilda-degerini-kaybetti.htm

Lüfer Ne Zaman Kurtulacak?

2010-12-23T10:00:00.000+02:00

22 Aralık 2010 NTVMSNBC

Slow Food, Fikir Sahibi Damaklar grubu nisan ayından bu yana "İstanbul Lüfer'e hasret kalmasın" adlı bir kampanya yürütüyor... Amaçları lüferin avlanma alt sınırının 14 cm'den 24'e e çıkartabilmek. Yazının devamı....

http://www.ntvmsnbc.com/id/25162941/

2.Ekoloji Günleri/İstanbul 16-19 Aralık 2010

2010-12-16T15:04:00.000+02:00

Ekoloji Günleri İstanbul 16-19 Aralık tarihleri arasında Fulya Fuar Merkezi'nde...

Geçtiğimiz ay hizmete giren FFM (Fulya Fuar ve Kongre Merkezi) 16-19 Aralık 2010 tarihleri arasında "Ekoloji Günleri"ne ev sahipliği yapıyor.

Organik ürün meraklılarına aynı zamanda alternatif yılbaşı hediye seçenekleri de sunacak olan organizasyonda, et ürünleri, çay, bal ve şaraptan; kozmetik ürünler, temizlik malzemeleri, tekstil ve "Organik Otel" konseptiyle, turizm ürünlerine dek çok sayıda organik sertifikalı ürün satışa sunulacak.

2.Gıda Güvenliği Kongresi 09-10 Aralık 2010'da Yapıldı.

2010-12-15T11:18:00.000+02:00

Tarladan Çatala Giden Yolculuğun Doğruları Yanlışları 2.Gıda Güvenliği Kongresi'nde Tartışıldı

"2.Gıda Güvenliği Kongresi" İstanbul Harbiye Askeri Müze ve Kültür Sitesi'nde 9-10 Aralık tarihlerinde gıda güvenliği ile ilgili birçok güncel konunun ele alındığı bir buluşma noktası oldu. Ülkemiz ile Balkanlar, Türkî Cumhuriyetler ve Orta Doğu coğrafyasında ‘Gıda Güvenliği' konusunda yapılan en büyük organizasyon haline gelen kongre, Gıda Güvenliği Derneği koordinatörlüğünde, gıda güvenliği alanında dünyanın en büyük mesleki organizasyonu olan IAFP-(Uluslararası Gıda Koruma Birliği) ve Tarım Bakanlığı işbirliği ile gerçekleştirildi. Ayrıca toplam 23 meslek örgütü ve sivil toplum kuruluşu da kongrenin düzenlenmesinde katkıda bulundular.

Devamı: http://www.ggd.org.tr/

Biyolojik tür zengini Maçahel'e Kurulması Planlanan Santral İçin Yürütmeyi Durdurma Kararı

2010-12-13T13:10:00.000+02:00

HES’in tek yararı kendine

ÖMER ŞAN(Cumhuriyet Gazetesi 13.12.2010)
RİZE - Rize İdare Mahkemesi, Artvin’in Borçka ilçesi, Camili (Maçahel) bölgesi Düzenli köyü sınırları içerisinde, Kiler Holding’e bağlı 4 enerji şirketinden birisi olan Gülkar Enerji firmasınca yapımı planlanan 5.05 megavat kurulu gücündeki Düzenli HES projesi için yürütmeyi durdurma kararı verdi. Artvin İl Tarım Müdürlüğü’nün Düzenli HES projesi imar planı yapılması amacıyla ‘tarım dışı amaçlı kullanım izni’ vermesine rağmen Camili Çevre Koruma Derneği ile 19 yurttaş tarafından, bu işlemin 5403 sayılı yasaya aykırı olduğu ve toprak koruma projesi hazırlanmadan böyle bir iznin verilemeyeceği iddiasıyla açılan davada mahkeme; hukuka, mevzuata ve kamu yararına uygunluk bulunmadığına hükmetti.
UNESCO’nun, 29 Haziran 2005’te ‘Dünya Biyosfer Rezerv Alanı’ olarak ilan ettiği Artvin’in Maçahel (Camili) Vadisi üzerindeki 8 HES projesinden birisi olan Düzenli HES projesi için hazırlanan raporda, Türkiye’deki tek Biyosfer Rezerv Alanı olan Camili Vadisi’nde yapılması planlanan HES projelerinin ‘kamu yararı’ başta olmak üzere ‘imar mevzuatına, planlama tekniklerine ve plan bütünlüğüne’ uygun olmadığı belirtildi.
‘Projeler bilimsel değil’
Kararda, bilirkişi raporunda belirtildiği üzere ‘Davaya söz konusu HES projesinde olduğu gibi bilimsel dayanaktan yoksun, yalnızca amacına yönelik parçacıl planlarla doğal varlıklarımız yok olmayla karşı karşıya kalacaktır” denildi ve Çevre ve Orman İl Müdürlüğü’nün havza bazında koruma-kullanma dengesini belirleyecek gerekli inceleme ve araştırmaları yapması ve çevresel kısıtları ortaya koyması gerektiğine de vurgu yapıldı.
HES projesi için vadi üzerinde bulunan 11 ufak derenin 10 kilometrelik tünellerle taşınması planlanıyor. Projenin sahibi, Başbakan Tayyip Erdoğan ve AKP’ye yakınlığı ile bilinen Kiler Holding.
Rize İdare Mahkemesi’nin kararını değerlendiren avukat Yakup Şekip Okumuşoğlu, Çevre ve Orman Bakanlığı’nın ‘Biyosfer Rezerv Alanı’ statüsünü tanımasına karşın bu alanların nasıl korunacağına dair yönetmeliği çıkarmadığına dikkat çekti.

Sarı Yazmalılar İsyanda (Loç Vadisi Hes Protestosu)Cumhuriyet Gazetesi 9 Aralık 2010

2010-12-09T13:19:00.000+02:00

İstanbul Haber Servisi - Loç Vadisi Koruma Platformu, Kastamonu Cide ilçesinde yapılan hidroelektrik santralını (HES) protesto etti. Kabataş’ta bulunan Orya Enerji Elektrik Üretim şirketi önünde toplanan platform üyeleri, “Değirmenderesi sular altında kalmasın”, “Su akar güldür güldür, HES’ler doğayı öldürür”, “Köyümüz bizimdir, bizim kalacak” ve “Loç Vadisi darda, sarı yazma isyanda” sloganları attı. Loç Vadisi Koruma Platformu üyeleri çalışmalar durdurulana kadar oturma eylemlerine her gün devam edeceklerini söylediler. Orya Enerji Elektrik Üretim şirketinin yetkileri ise “Yaptığımız HES yenilenebilir enerji santralıdır” dediler. (Fotoğraf: SERKAN YILDIZ)